บัลลังก์หมอยาเซียน บทที่ 717 ความฝันที่แปลกประหลาดฝันหนึ่ง

sprite

ชายาเฟิงอันกล่าว: “เรื่องนี้หากว่าเสียนเฟยไม่ก่อปัญหา เรื่องการอภิเษกสมรสจัดการเสร็จอย่างราบรื่น ทุกคนล้วนปีติยินดี แต่หากว่าเสียนเฟยก่อปัญหา.......เจ้าหญิงอภิเษกสมรส มารดาแท้ๆสาปแช่ง สังคมภายนอกวิจารณ์อย่างวุ่นวาย นี่จะนับว่าเป็นเรื่องอะไร? ตอนนี้ความลำบากใจของฮ่องเต้อยู่ที่ไม่สามารถสังหารเสียนเฟยได้ก่อนที่เจ้าหญิงจะอภิเษกสมรส ถึงอย่างไรเขาก็มักจะสงสารบุตรชายบุตรสาวอยู่เสมอ ไม่ยินยอมที่จะสัมผัสโชคไม่ดีนี้ และก็ไม่สามารถทำให้จรรยาบรรณเสียหายได้ หากว่าเสียนเฟยตายแล้ว เจ้าหญิงก็จำเป็นต้องไว้ทุกข์ ทำได้เพียงถ่วงเวลาไว้ก่อน”

หยวนชิงหลิงกล่าวในใจ: จะสามารถถ่วงเวลาได้อย่างไรล่ะ? ตอนนี้ฮ่องเต้แทบจะรอไม่ได้ต้องการให้ท่านชายสี่กลายเป็นลูกเขยของตัวเอง หากว่าท่านชายสี่ไม่มีความคิดที่จะแต่งงานกลับไม่ได้รีบร้อนในตอนนี้ แต่ท่านชายสี่ดันมีความคิดนี้ และเหลิ่งจิ้งเหยียนยังให้รายชื่อกับเขาปึกหนึ่งอีก สามารถให้เหลิ่งจิ้งเหยียนเป็นพ่อสื่อได้ ล้วนเป็นบุคคลที่อยู่ในตำแหน่งฐานะชั้นสูง

ฮ่องเต้จะไม่ร้อนพระทัยได้อย่างไร? ทรงกลัวว่าหลังจากที่ท่านชายสี่แต่งงานกับขุนนางระดับสูงในเมืองหลวงแล้ว จะปลูกฝังกองกำลังน่ะสิ?

ดั่งที่เจ้าห้าพูด จะสามารถต่อรองได้ประโยชน์จากตัวของท่านชายสี่ได้หรือไม่ก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่จำเป็นต้องกุมไว้ในมือให้แนบแน่น เช่นนี้ถึงจะสามารถรับรองได้ว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด

ดังนั้นเรื่องการอภิเษกสมรสไม่สามารถยืดเยื้อได้เด็ดขาด เสียนเฟยก็รู้จุดนี้โดยคร่าวๆ มองได้อย่างแม่นยำว่าฮ่องเต้จะไม่ฆ่านางก่อนเจ้าหญิงจะอภิเษกสมรส จึงได้คิดทำทุกอย่างโดยไม่สนใจใดๆเพื่อแย่งชิงตำแหน่งหวงกุ้ยเฟยและเพาะเลี้ยงอำนาจของตระกูลซู

หยวนชิงหลิงถอนหายใจจากก้นบึ้งของจิตใจโดยตรง ผู้ที่อยู่ระดับสูงเหล่านี้เดินหมากแบบมีดทหารไม่เปื้อนเลือดจริงๆ เพียงแต่นางยังคิดว่าเป็นเพียงแค่การแต่งงานงานหนึ่งเท่านั้น

“หากว่าเจ้าไม่ตอบรับ คิดว่าถึงเวลาฮ่องเต้ก็จะให้เจ้าห้าไปทำภารกิจที่ต่างเมือง แต่ว่า เมื่อเป็นเช่นนี้ ความสัมพันธ์ของพ่อลูกก็จะเป็นไปในทางไม่ดีแล้ว”

ชายาเฟิงอันกล่าว

หยวนชิงหลิงไตร่ตรองแล้วไตร่ตรองอีก ทำได้เพียงกล่าว: “หากว่าไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ เช่นนั้นก็ทำได้เพียงเช่นนี้เท่านั้น ไทเฮาเคยโน้มน้าวเสียนเฟย เจ้าห้าก็เคยไปโน้มน้าว คืนนี้แม้แต่ท่านก็โน้มน้าวไม่ได้ เช่นนั้นก็ไม่มีทางออกอื่นแล้วจริงๆเพคะ”

ชายาเฟิงอันกล่าว: “ตอนนี้ทุกคนล้วนอยากรักษาชีวิตของนางไว้ ตัวของนางเองต้านทานไม่ไหวคิดต้องการจะพุ่งชนบนคมมีดอยู่ตลอดน่ะ”

ใช่ อันที่จริงเสียนเฟยผู้นี้ ทำให้คนรังเกียจเป็นอย่างมาก แต่เพราะนางเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของเจ้าห้า คนมากมายล้วนอยากรักษาชีวิตนางไว้ แต่ตัวของนางเองไม่ยอมนี่ ใครจะมีวิธีล่ะ?

สถานที่ไกลๆ เสียงประทัดดังมา ปังปังปังปังดังตลอดพักใหญ่ๆ ภายใต้ความสงบสุขและความรุ่งเรือง สุดท้ายแล้วจะมีคลื่นใต้น้ำลูกใหญ่อย่างไร?

จบงานเลี้ยงฉลองยามค่ำคืน หยู่เหวินเห้าให้คนส่งหยวนชิงหลิงและเด็กๆกลับจวนไปก่อน เขายังไม่สามารถไปได้ เขาเป็นรัชทายาท แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ตำหนักบูรพาตงกง กลับต้องอยู่ในพระราชวังโต้รุ่งเพื่อส่งท้ายปีเก่า ไม่เพียงแค่เขา อ๋องชินจวิ้นอ๋องมากมายก็ล้วนอยู่จนดึกมาก

หยวนชิงหลิงพาเด็กๆกลับถึงจวน ท่านย่ายังไม่ได้กินข้าว รอนางกลับมา

นางให้แม่นมเอาเด็กๆไปนอน ตัวเองเช็ดหน้าเช็ดตาแล้วก็ออกมา

“ท่านไม่ต้องรอข้า ท่านไม่หิวหรือ?” หยวนชิงหลิงเห็นอาหารที่มีไอร้อนระอุจัดวางบนโต๊ะ ล้วนเป็นอาหารธรรมดาทั่วไปที่อร่อยถูกปาก เป็นสิ่งที่ท่านย่าทำอย่างถนัด ในตาร้อนทันที

ท่านย่าหยวนดึงให้นางนั่งลง มองดูนางแล้วถอนหายใจเบาๆ “ข้าจำจะเป็นต้องรอเจ้า กินอาหารร่วมกันในวันปีใหม่มื้อนี้พร้อมกันกับเจ้า เจ้าเกิดเรื่องปีนั้น ขณะที่ฉลองปีใหม่ทุกครัวเรือนล้วนจุดประทัด ดูการเฉลิมฉลองในเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่ครอบครัวของเราเงียบเหงา ไม่มีผู้ใดพูดจา คืนนั้น แม่ของเจ้าร้องไห้ตลอดทั้งคืน ตื่นมาวันที่สอง ดวงตาแม่ของเจ้าบวมไปหมด คัดจมูกจนพูดไม่ได้ มีคนมาสวัสดีปีใหม่ แม่ของเจ้าบอกว่าตัวเองเป็นหวัด ขณะที่พูดคำนี้ น้ำตาของนางก็ไหลลงมาแล้ว รีบวิ่งกลับไปหลบในห้อง”

หยวนชิงหลิงคัดจมูกกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ คิดถึงบ้าน บุญคุณ ตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นความเจ็บปวดที่ใหญ่ที่สุดในจิตใจของนาง

ท่านย่าหยวนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตาให้นาง มองดูนางด้วยความเมตตาและอ่อนโยน “อย่าร้องไห้ หัวใจอยู่ด้วยกันก็ดีแล้ว พวกเขารู้สถานการณ์ตอนนี้ของเจ้า ปีนี้ก็น่าจะใช้ชีวิตอย่างดีได้ มา ไม่ร้อง ไม่ร้อง อธิษฐานขอพรปีใหม่”

หยวนชิงหลิงหยุดร้องแล้วยิ้มขึ้นมา ตอนฉลองปีใหม่ขณะที่ยังเล็ก ท่านย่ามักจะบอกให้นางและพี่ชายอธิษฐานขอพรปีใหม่ขณะกินอาหารพร้อมหน้ากันตอนปีใหม่เสมอ บอกว่ารอถึงวันตรุษจีน ความปรารถนาก็จะเป็นจริง

ความปรารถนาวัยเด็ก ไม่มีอะไรมากไปกว่าของกินและของเล่น ท่านย่าจะเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว วันตรุษจีนก็แต่งเป็นซานตาคลอสให้ของขวัญพวกเขา

ในวัยเด็กเป็นความสุขมากเพียงใดเชียวนะ น่าเสียดายกลับไปไม่ได้อีกแล้ว

“เร็ว อธิษฐาน!” ท่านย่ากล่าวเร่งเร้า

หยวนชิงหลิงจึงประสานมือทั้งสอง ปิดตาลง ท่องอยู่ในใจหลายประโยค หวังว่าชีวิตที่เหลืออยู่ ยังสามารถพบเจอพ่อแม่และพี่ชายได้อีก

นางเปิดตา จึงเห็นคุณย่ามองดูนางด้วยสายตากระตือรือร้น “อธิษฐานขอพรอะไรล่ะ?”

หยวนชิงหลิงยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว: “อธิษฐานขอพรใหญ่ หวังว่าทันทีที่พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมา จะได้กินทังหยวนที่ท่านย่าทำด้วยมือของตัวเอง”

ท่านย่าหยวนหัวเราะแล้ว “เช่นนั้นจะต้องเป็นจริงแน่”

ย่าหลานทั้งสองเริ่มกินข้าว ในพระราชวังหยวนชิงหลิงไม่ได้กินอิ่ม และตั้งใจเก็บท้องไว้ครึ่งหนึ่งกลับมากินพร้อมกันกับท่านย่า บวกกับหลังจากที่ชายาเฟิงอันบอกแล้ว ยิ่งไม่มีอารมณ์กินแล้ว ด้วยเหตุนี้ได้เห็นอาหารร้อนๆที่อร่อยถูกปากเหล่านี้ เจริญอาหารขึ้นมากในพริบตา

หลังจากกินข้าวแล้ว ย่าหลานทั้งสองก็นั่งสนทนากันภายใต้โคมไฟ ที่พูดล้วนเป็นเรื่องที่มีความสุขเมื่อก่อนหน้านี้ มีบางครั้ง ภายใต้เทศกาลและบรรยากาศที่กำหนดขึ้นเป็นพิเศษ ก็ยิ่งคิดถึงบ้านมากขึ้น

ในเวลากลางคืนหยวนชิงหลิงได้ฝัน ฝันถึงนางกลับไปฉลองปีใหม่ตอนวัยเด็ก แม่ซื้อเสื้อหนาวตัวใหม่ให้นางตัวหนึ่ง สีแดงสด นางสวมเสื้อหนาวบนตัว กลับพบว่าเสื้อหนาวมีเลือดหยดตลอด บนตัวก็เจ็บปวดเหมือนเข็มปักอยู่เช่นนั้น นางจึงร้องไห้ออกมาอย่างเต็มที่ บอกให้แม่ช่วยนางถอดเสื้อหนาวทิ้ง แม่วิ่งเข้ามาช่วยนาง แต่ถึงอย่างไรก็ถอดไม่ออก เสื้อหนาวนั่นห่อหุ้มนางไว้อย่างแนบแน่น ด้านในมีเข็มเล็กๆแหลมๆเกิดขึ้นมากมาย ปักเข้าไปในเนื้อของนาง แม่ก็กอดนางแล้วร้องไห้ไปด้วยกัน

“หยวน เจ้าตื่นสิ!” มีคนร้องเรียกเบาๆข้างหู น้ำเสียงร้อนรน นางรู้สึกว่ามือคู่หนึ่งกุมมือนางไว้ ริมฝีปากอุ่นๆและอ่อนโยนคลุมลงมา นางถึงได้ค่อยๆรู้สึกว่าความเจ็บปวดของการถูกเข็มทิ่มแทงนั่นสูญสลายไปแล้ว

เป็นเจ้าห้า

นางลืมตาขึ้นช้าๆ เหมือนกับว่าหนังตากลับหนักอึ้งเช่นนั้น ลืมตาขึ้นเห็นเพียงเงาคนผู้หนึ่งสั่นไหวไปมาเล็กน้อยในม่านตา จึงปิดตาลงอีก

นางยังคงเข้าไปในฝัน แต่ในความฝันไม่มีเสื้อกันหนาวเลือดสดนั่นแล้ว นางฝันว่ายืนอยู่ที่ฟากฝั่งของแม่น้ำใหญ่ เจ้าห้ามองดูนางอยู่ไกลลิบๆ นางอยากเข้าไป แต่บนแม่น้ำไม่มีสะพาน ไม่มีเรือ นางก็มองดูเจ้าห้าพุ่งลงในแม่น้ำโดยทำอะไรไม่ได้ ต้องการว่ายน้ำเข้ามา

นางนั่งรออยู่ข้างฝั่ง ลมแรงมาก หนาวมาก ดอกไม้ใบหญ้าบนฝั่งแม่น้ำล้วนเปลี่ยนสีแล้ว พระอาทิตย์หลบเข้าไปในชั้นเมฆ ท้องฟ้ามืดมนขึ้นมาทันที

นางรออยู่นานมาก ไม่ได้รอให้เจ้าห้าขึ้นมาจากฝั่งแม่น้ำ

จิตใจของนางรู้สึกสงบนิ่งมากอย่างคาดไม่ถึง ราวกับรู้ว่าเจ้าห้าอยู่ที่ไหน นางถอดรองเท้า เดินลงไปในแม่น้ำ น้ำค่อยๆแช่มาถึงช่วงเอวของนาง หน้าอก คอ จนกระทั่งน้ำเย็นเฉียบกรอกเข้าปากเข้าจมูก จิตใจของนางก็ยังคงสงบนิ่ง

ลมหายใจถูกพรากไปจากทรวงอก ความกดดันอย่างแข็งแกร่งกดดันจนนางไม่มีทางทางใจได้

หลังจากนั้น ในช่วงเวลาพริบตา มีคนกอดเอวของนางพุ่งขึ้นสู้ท้องฟ้า อากาศกลับมาทันที นางหายใจลึกๆเฮือกหนึ่ง ความรู้สึกกดดันที่หน้าอกสลายไป มีคนลูบใบหน้าของนาง

นางเปิดตาขึ้น แสงสลัว ที่ประทับเข้าม่านตาคือใบหน้าที่ร้อนใจเป็นที่สุดของหน้านั้นของเจ้าห้า ยังมีดวงตาที่อดนอนจนแดงก่ำของเขา

“เจ้าฟื้นขึ้นมาสักที!” เสียงของเขาสะอื้นขึ้นมาแล้ว มือสองข้างกอดนางไว้แน่นไม่ปล่อย