จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 352 เสือซุ่มมังกรซ่อน

sprite

ถ้าไม่ให้เทียนขุยขยับฝีเท้าและใช้กำปั้น เขาก็ไม่อาจใช้หมัดแปดทิศได้ ใช้หมัดแปดทิศออกมาไม่ได้ เขาก็ไม่อาจโจมตีชายชราตรงหน้าให้พ่ายแพ้ได้! ไม่ต้องสงสัยเลย ต้องเป็นเขาแน่ เป็นชายชราตรงหน้านี่ที่ทำ

"นาย นายทำอะไรกับฉัน? นายเป็นใครกันแน่?" เทียนขุยกัดฟันถาม ในแววตามีความตื่นตระหนกเพิ่มขึ้นมา นี่เป็นการแสดงออกที่หายากบนใบหน้าของเทียนขุย เพราะว่าเขาเป็นคนประเภทที่แม้ตายก็ไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย

เทียนขุยนั้นไม่ได้กลัวตาย เพียงแค่ไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกคนมัดร่างกายอยู่เช่นนี้ ตอนนี้ ถึงจะมีคนที่ไม่มีความสำคัญเล็กๆคนหนึ่งที่ถือมีดแทงคนมาแทงเขา เขาก็ไม่มีกำลังที่จะตอบโต้กลับแม้แต่น้อย ความรู้สึกประเภทที่ว่าถูกมัดไว้แล้วฆ่าตายนี้ สำหรับวีรบุรุษแล้วคือการเหยียดหยาม วีรบุรุษ ตายได้แค่ในสนามรบเท่านั้น ตายได้แค่ในสงครามเท่านั้น จะมาถูกคนบีบคั้นจนตายอย่างน่าคับแค้นใจเช่นนี้ได้อย่างไร!

ชายชราหัวเราะเหอะๆเสียงเย็น เอ่ยว่า "ฉันบอกแล้ว นายไม่คู่ควรกับมีดของฉัน! มีดของฉันขายให้กับเขาเท่านั้น เพียงแค่เขาซื้อมีดของฉัน พวกนายก็ไปได้แล้ว!"

เขายกมือขึ้นมาชี้ไปที่ฟางเหยียน สีหน้าอ่อนโยน มองไม่ออกเลยสักนิดว่าเขาลงมือ

คนที่เดินผ่านทางอะไรก็มองไม่ออก ก็เห็นแค่เทียนขุยอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ ก็เหมือนกับยามตัวใหญ่คนหนึ่ง

เทียนขุยกัดฟัน เอียงสายตาเอ่ยกับฟางเหยียนว่า "จอมพลโผ้จวิน ฉันขยับไม่ได้แล้ว เจ้าหมอนี่ใช้คาถาได้ ฉันไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีอะไรมาผูกมัดฉันไว้! ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าร่างกายของฉันไม่ใช่ของตัวเองแล้ว"

ฟางเหยียนจ้องมองชายชราแปลกประหลาดคนนี้ สามารถใช้พลังเช่นนี้ได้ ทำให้ยอดฝีมือระดับสูงอย่างเทียนขุยไม่อาจขยับตัวได้ แสดงให้เห็นว่าชายชราที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้เป็นยอดฝีมืออย่างแน่นอน!

ด้วยสภาพร่างกายของตนเองในตอนนี้ ก็อาจจะไม่มีทางทำได้ แต่เขาทำได้แล้ว!

เจตนาการมาของเขาคืออะไร?

เขาคือคนขององค์กรนั้นหรือ?

เป็นองค์กรนั้นส่งเขามาหรือ?

การคาดเดานับไม่ถ้วนวนอยู่ในสมองของฟางเหยียนรอบหนึ่ง สุดท้ายแล้วสายตาของฟางเหยียนก็เปลี่ยนไป ไม่ว่าเขามีเจตนาอะไร ก็ทำได้แค่รอดูการเปลี่ยนแปลงเท่านั้น! ถ้าเกิดว่าเขาลงมือ เช่นนั้นตนเองก็ไม่ถือสาที่จะฆ่าเขา!

ดังนั้นฟางเหยียนจึงเอ่ยอย่างสงบว่า "ฉันพูดไปแล้ว ฉันไม่ชอบใช้มีด"

ชายชราได้ฟังคำพูดนี้ หัวคิ้วขมวดเล็กน้อย จากนั้นเอ่ยว่า "ที่นายไม่ชอบก็คือมีดธรรมดาๆ แต่ว่ามีดเล่มนี้ของฉันไม่ธรรมดา! ฉันเตรียมไว้ให้นายเป็นการเฉพาะ นายไม่ลองสักหน่อยจะรู้ได้อย่างไรว่าชอบหรือไม่ชอบกันล่ะ?"

ชายชราพูดอยู่ ก็ยกมือขึ้นมาเอามีดในมือยื่นไปให้ฟางเหยียน

ฟางเหยียนหัวเราะเหอะๆเอ่ยว่า "นายรู้จักฉัน?"

ชายชราส่ายหน้าเอ่ย "ไม่รู้จัก!"

"แม้แต่ฉันเป็นใครนายยังไม่รู้จัก งั้นนายยังบอกว่าเตรียมไว้เพื่อฉัน?" ฟางเหยียนถามกลับ

ชายชราเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า "ฉันบอกว่ามีดเล่มนี้เตรียมไว้เพื่อนาย เขาเตรียมไว้ให้นาย ไม่มีทางผิดพลาด! มีดของฉันสามารถค้นพบเจ้าของเองได้ นี่เป็นสิ่งที่มีดบอกฉัน เขาบอกว่าโลกนี้ มีแค่นายที่คู่ควรที่จะใช้มัน!"

มีดสามารถพูดได้? นี่จะหลอกใครกัน! ไม่ว่าใครฟังต่างก็รู้สึกว่าคำพูดนี้เหลวไหลถึงที่สุด

นี่ไม่ใช่เป็นแค่เพียงชายชราตาบอดคนหนึ่ง ยังเป็นชายชราบ้าอีกด้วย เขาบ้าไปแล้ว!

มองมีดที่สนิมเขรอะเล่มนั้น ฟางเหยียนก็มองชายชราตาบอดที่แปลกประหลาดอีกครั้ง สุดท้ายหันกลับไปมองเทียนขุยที่ยังคงไม่ขยับแม้แต่น้อย ถูกแรงมัดไว้อย่างแน่นหนา ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาถึงได้ยกมือขึ้นรับมีดเล่มนั้นมา

เพิ่งจะหยิบมีดมาไว้ในมือ ชายชราก็พูดว่า "ในเมื่อรับมีดนี้ของฉันไปแล้ว ก็รับพวงนี้ของฉันไปด้วย!"

พูดจบ ชายชราก็ควักเหรียญทองแดงเก่าๆเมื่อครู่นั้นออกมา

"รอก่อน!" ฟางเหยียนตะโกนบอก จากนั้นเอ่ยว่า "ฉันไม่ได้พูดว่าต้องการมีดเล่มนี้ของนาย มีดเล่มนี้ของนายฉันถือได้ไม่เหมาะมือ"

มีดนี้ไม่หนัก และก็ไม่เบา ถ้าจะพูดว่าที่ตรงไหนที่พิเศษ

สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปเล็กน้อย เอ่ยอย่างค่อนข้างโมโหว่า "ไม่! ไม่เคยมีใครบอกว่ามีดของฉันไม่เหมาะมือมาก่อน

นี่ไม่ใช่การกระทำไร้ยางอายอย่างโจ่งแจ้งหรือ? เจ้าหมอนี่เล่นลูกไม้จนขึ้นมาบนหัวของฟางเหยียนแล้ว

"เจ้าแก่ นี่นายกำลังทำพฤติกรรมผิดกฎหมายรู้หรือไม่? เบิกตาสุนัขของนายให้กว้างแล้วมองให้ดี นี่คือพลตรีของประเทศหวา

ชายชราขยับคอเล็กน้อยอย่างไม่สนใจ จากนั้นเหอะออกมาเสียงหนึ่ง เอ่ยว่า "พูดมากจริง!"

เพิ่งเอ่ยคำจบ เทียนขุยก็ส่งเสียงอือๆออกมา ฟังไปแล้วทรมานอย่างมาก ฟางเหยียนหันหน้าไปมอง ลำคอของเทียนขุยราวกับถูกคนจับไว้อย่างแน่นหนาเช่นนั้น แม้แต่คำพูดเดียวเขาก็พูดไม่ออก

ตอนนี้ยิ่งกว่าหมดหนทาง ลำคอขณะนี้ก็เหมือนกับถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งบีบเอาไว้ บีบจนตนเองแม้แต่คำพูดก็เอ่ยออกมาไม่ได้ นี่คือครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวัง! สิ้นหวังคือมีคนโอหังอวดดี แต่ตนเองถึงกับทำอะไรไม่ได้ ถ้าเกิดว่าคนผู้นี้ลงมือไปฆ่าจอมพลโผ้จวิน เขาก็ไม่อาจยื่นมือช่วยเหลือ

เห็นเทียนขุยที่เจ็บปวดอย่างที่สุดแล้ว ฟางเหยียนขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง "มีดนี้ ฉันไม่ซื้อ!"

อ่าน จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 352 เสือซุ่มมังกรซ่อน

ผู้แต่ง โซ่วปี่หนานซาน ที่ จอมนักรบทรงเกียรติยศ นวนิยาย บทที่ 352 เสือซุ่มมังกรซ่อน ให้รายละเอียดที่น่าสนใจอย่างยิ่ง นางเอกใน บทที่ 352 เสือซุ่มมังกรซ่อน จอมนักรบทรงเกียรติยศ ที่มีบุคลิกเสรีนิยมและเข้มแข็ง ได้นำเรื่องราวมาสู่รายละเอียดที่คาดไม่ถึง ส่งผลให้ความรักของคนสองคนเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น นวนิยาย จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่ 352 เสือซุ่มมังกรซ่อน ได้อัปเดตบทล่าสุดที่ th.readeraz.com อ่านชุดเต็ม จอมนักรบทรงเกียรติยศ แล้ววันนี้

จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่ 352 เสือซุ่มมังกรซ่อน

จอมนักรบทรงเกียรติยศ นวนิยาย บทที่ 352 เสือซุ่มมังกรซ่อน