จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่404 หินทิพย์เมื่อสามหมื่นห้าพันปีก่อน

sprite

หลังจากที่ผู้เฒ่าหลายคนเดินเข้ามาแล้ว ก็ดึงดูดสายตาของทุกคนที่อยู่ในห้องทำงาน

ฟางเหยียนก็มองๆไป มองการแต่งกายอีกทั้งลักษณะของพวกเขา ล้วนเป็นระดับหัวหน้าทั้งนั้น ถ้าตนเดาไม่ผิดล่ะก็ พวกเขาน่าจะเป็นกรรมการของมหาลัยทุกคน

ผู้คนที่เดิมทีหน้าตาเคร่งขรึมหลังจากที่เดินเข้ามาแล้ว ก็เปลี่ยนท่าทีเป็นมิตรทันที

คนอ้วนหัวล้านที่ใส่แว่นคนนั้นที่อยู่กลางสุด ที่เป็นหนึ่งในกรรมการได้ทักทายศาสตราจารย์โจว จากนั้นก็มองฟางเหยียนแล้วถาม “ศาสตราจารย์โจว นี่คือคุณฟางที่คุณกล่าวถึงหรือเปล่า?”

ศาสตราจารย์โจวมองอธิการบดี แล้วมองไปยังผู้คนที่เดินตามอธิการบดี ศาสตราจารย์หวังไม่อยู่ แต่คนพวกนั้นเป็นคนกลุ่มเดียวกับศาสตราจารย์หวงทั้งหมด แต่ละคนดูๆแล้วท่าทางมีเมตตาและอัธยาศัยดี ต้องเป็นเรื่องอะไรที่ไม่ดีอย่างแน่นอน

“ครับ!อธิการบดีมีธุระอะไรมั้ยครับ?” ศาสตราจารย์โจวถามอย่างไม่ไว้หน้า

อธิการบดีหัวเราะ “ศาสตราจารย์โจว ฟังคุณพูดเข้าสิ ผมได้ยินเรื่องที่คุณฟางบรรยายคลาสเมื่อกี๊แล้ว ดึงดูดเสียงชื่นชมของนักศึกษาที่ไปฟังบรรยาย แล้วก็ยังมีอาจารย์บางส่วนก็มาเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังแล้ว สำหรับคนเก่งแบบนี้ไม่ใช่แค่คุณเท่านั้นที่อยากรั้งไว้ ผมในฐานะที่เป็นอธิการบดี ก็มาด้วยความจริงใจ”

เมื่อพูดจบ เขามองฟางเหยียน ถามอย่างหัวเราะ “คุณฟาง เพียงแค่คุณมาบรรยายของมหาลัยของเรา เราก็สามารถทำตามข้อเรียกร้องของคุณได้ทั้งหมด ผมคืออธิการบดีของมหาวิทยาลัยซีหนาน ขอเชิญคุณด้วยความสัตย์จริง กรุณาอยู่ต่อด้วยเถอะครับ!”

เมื่อพูดจบ อธิการบดีโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้ฟางเหยียน

การกระทำนี้ทำให้คนในห้องทำงานประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าอธิการบดีจะมาเชิญด้วยตัวเอง แล้วยังทำกิริยาแบบนี้อีกด้วย ทุกคนอดไม่ได้ที่จะพูดคุยกันขึ้นมา เลื่อมใสและเพิ่มคะแนนให้อีฟางเหยียนขึ้นไปอีก

ฟางเหยียนมองอธิการบดี ผู้เฒ่าคนนี้เหงื่อไหลออกมาแล้ว ดูท่าทางแล้วเขาอุดมการณ์กว้างไกล แต่ในความเป็นจริงไม่รู้เลยว่าคิดอะไรอยู่

“ได้แล้วครับ อธิการบดี!นี่ผมก็กำลังคุยกับฟางเหยียนอยู่ไม่ใช่เหรอ” ศาสตราจารย์โจวเร่งอย่างรำคาญ ก็คือไม่ให้อธิการบดีทำอะไรไม่ดีตรงนี้อีก

อธิการบดีหัวเราะ “นี่ผมก็ไม่ใช่ว่ากำลังแสดงความจริงใจของพวกเราอยู่เหรอ คุณฟาง พวกเราจริงใจ เมื่อก่อนคำพูดของศาสตราจารย์โจว เป็นแค่คำพูดของเขาเอง แต่ตอนนี้ การกระทำของคุณทำให้ทางมหาลัยเลื่อมใส ถ้าคุณสามารถมาเป็นอาจารย์ของมหาลัยเราได้ เราจะให้สวัสดิการที่ดีที่สุด และความช่วยเหลือระดับสูงที่สุดสำหรับคุณ”

“ใช่ มหาลัยของเราให้ความสำคัญกับคนเก่ง เมื่ออธิการบดีได้ยินเรื่องการเรียน ก็รีบมาในทันใด” อาจารย์เก่าแก่คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆอธิการบดีรีบพูดประจบประแจงทันที

ในขณะเดียวกันนี้ มือถือของอธิการบดีดังขึ้น ใบหน้าอิ่มเอิบนั้นของเขาชะงักไป จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมา หลังจากที่มองมือถือแล้ว ก็ได้กล่าวว่า “ขอโทษนะครับ คุณฟาง ระดับสูงโทรมา ผมรับสายก่อนนะครับ”

พูดพลาง อธิการบดีก็เดินออกไป

ศาสตราจารย์โจวมองฟางเหยียน แล้วกล่าว “ไม่ต้องสนใจพวกเขา ศาสตราจารย์ฟาง ผมก็ย้ำคำเดิม ทำให้ดีที่สุด ผมหวังว่าคุณจะอยู่ที่นี่ แต่นี่ก็ต้องดูความต้องการของคุณแล้วล่ะ”

ฟางเหยียนมองศาสตราจารย์โจว เขาไม่รู้ว่าจะสรรหาคำพูดอะไรมาปฏิเสธผู้เฒ่าที่มีน้ำใจแบบนี้แล้วล่ะ หลังจากนิ่งเงียบไปสักพัก ฟางเหยียนเงยหน้ากล่าวอย่างจริงจังว่า “ศาสตราจารย์โจว ผมไม่มีเวลาจริงๆ”

“ศาสตราจารย์ฟาง!” อาจารย์สาวที่ยกน้ำมาให้กล่าว “ความจริงฉันคิดว่าคุณตอบรับศาสตราจารย์โจวก็ได้นะ ค่าตอบแทนที่เขาให้กับคุณถือว่าดีที่สุดแล้วค่ะ ถึงแม้คุณจะมีความสามารถไปที่ที่ดีกว่าได้ แต่มหาวิทยาลัยซีหนานเป็นบ้านเกิดของคุณ คุณพึ่งพาอาศัยอยู่ที่นี่ เป็นที่ๆคุณมีชีวิตอันสวยงามในวัยเด็ก ถ้าอยู่ที่นี่ ก็ยังใช้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบได้ ด้วยความสามารถของคุณในตอนนี้ บวกกับความสัมพันธ์ของศาสตราจารย์โจว ถึงตอนนั้นชื่อเสียงและผลประโยชน์จะต้องไหลมาเทมาอย่างแน่นอน”

ฟางเหยียนมองสาวสวย แล้วกล่าว “ขอบคุณครับ เรื่องนี้หยุดไว้แค่นี้แล้วกันครับ!ศาสตราจารย์โจว...”

สายตาของฟางเหยียนจ้องไปที่ศาสตราจารย์โจวอย่างไม่ละสายตา ศาสตราจารย์โจวถอนหายใจ แล้วกล่าวด้วยความเสียดายอย่างทำอะไรไม่ได้ “เสียดายคนเก่งจริงๆ ก็ไม่แปลก ต่างคนต่างความคิด!วัยรุ่นอย่างคุณไม่ว่าไปที่ไหนก็เจิดจรัสได้ทั้งนั้น”

“คุณตามผมมา!” ศาสตราจารย์โจวยืนขึ้นจากเก้าอี้ เดินออกไปโดยตรง

ฟางเหยียนก็ยืนขึ้น เดินตามศาสตราจารย์โจวไป

ขณะนี้ชายคนหนึ่งเดินมาอยู่ข้างๆสาวสวย ส่ายหน้าแล้วกล่าว “เป็นวัยรุ่นที่ไม่ไหวเลยจริงๆ ขนาดให้สวัสดิการที่คนหมู่มากทั้งชีวิตก็ยังไม่ได้ก็แล้ว นึกไม่ถึงว่ายังจะปฏิเสธอีก”

สาวสวยกล่าว “ก็ใช่ไง ฉันกำลังคิดว่าคนนี้มันบ้าหรือเปล่า!ให้สวัสดิการดีขนาดนี้ยังไม่เอาอีก”

สตรีภาพคนหนึ่ง แต่นี่ของเค้าเรียกว่ามองทะลุปรุโปร่ง วัยรุ่นที่เก่งกาจแบบนี้มักจะเป็นแบบนี้แหละ พวกเขาไม่สนใจพวกชื่อเสียงผลประโยชน์อะไรพวกนั้นหรอก

หญิงสาวมองบน ทั้งสองไม่พูดอะไรต่ออีก

ศาสตราจารย์โจวปิดประตู จากนั้นก็พาฟางเหยียนมาห้องแยกเล็กๆห้องหนึ่ง นี่เป็นห้องทำงานที่เล็กมาก ด้านในมีโต๊ะตัวหนึ่ง เก้าอี้สองตัว แล้วห้องน้ำห้องหนึ่ง ในห้องวางของได้แค่นั้น ไม่นานสายตาของฟางเหยียนก็จับจ้องไปที่หินทิพย์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

อ่านนวนิยายออนไลน์ จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่404 หินทิพย์เมื่อสามหมื่นห้าพันปีก่อน

นวนิยายชุด จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่404 หินทิพย์เมื่อสามหมื่นห้าพันปีก่อน เป็นหนึ่งในผลงานที่ดีที่สุดของผู้เขียน โซ่วปี่หนานซาน ที่ บทที่404 หินทิพย์เมื่อสามหมื่นห้าพันปีก่อน จอมนักรบทรงเกียรติยศ ตัวเอกชายและหญิงได้แก้ปัญหาให้กันและกัน ความรักของนางเอกช่างสูงส่งเสียเหลือเกิน ที่ จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่404 หินทิพย์เมื่อสามหมื่นห้าพันปีก่อน ในที่สุด นางเอกก็ตระหนักถึงความรู้สึกของเขา ความรักของพวกเขาจะชนะทุกสิ่งหรือไม่? ติดตาม จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่404 หินทิพย์เมื่อสามหมื่นห้าพันปีก่อน ที่ th.readeraz.com ได้แล้ววันนี้

จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่404 หินทิพย์เมื่อสามหมื่นห้าพันปีก่อน

นวนิยาย จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่404 หินทิพย์เมื่อสามหมื่นห้าพันปีก่อน