จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่412 คนที่ทำให้ตระกูลหม่าแปดเปื้อนเลือด ต้องตาย

sprite

ทุกคน ไม่ส่งเสียงตะโกนออกมาแม้แต่นิดเดียว และไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ล้มลงกับพื้นทั้งหมด

ในห้องมีการ์ดเป็นร้อยชีวิต ทั้งหมดล้วนผ่านการฝึกพิเศษมาแล้วทั้งนั้น แล้วยังมีทักษะพื้นฐานศิลปะการต่อสู้อีกด้วย ไม่กล้าพูดว่าหนึ่งคนสามารถสู้ได้เป็นสิบ แต่ถ้าหนึ่งต่อหนึ่งต่อสองต่อสิบสบายมาก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนนั้น เหมือนกับเสาที่ไม่ขยับ โต้ตอบอะไรไม่ได้ ถึงขั้นตะโกนออกมายังไม่ได้ ทำได้เพียงยอมรับความตายอย่างสงบ!

นี่ไม่เหมือนกับที่หม่าจงหัวคาดคิดไว้เป็นอย่างมาก ความคิดของเขาคือลูกน้องของตนสามารถต้านทานไว้ได้สักพัก ไม่เวอร์เกินไป อย่างน้อยก็หนึ่งนาที อย่างน้อยแบบนี้ตนก็พอที่จะเห็นวิชาหมัดของอีกฝ่ายได้ แบบนี้ ก็จะหาวิธีต่อกรได้ง่าย

แต่ใครจะรู้เมื่อเธอลงมือ พวกการ์ดไม่มีโอกาสที่จะได้เอาคืนเลยแม้แต่น้อย เขาถึงขั้นว่าคนนี้ใช้วิธีการยังไงยังไม่รู้เลย แล้วสิ่งที่ยิ่งไม่รู้เลยคือ คนที่ลงมือเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เขาก็ไม่รู้

เมื่อเห็นร้อยกว่าชีวิตนอนราบกับพื้นไม่ขยับใดๆ กลิ่นอายแห่งความเงียบงันเริ่มยแพร่กระจายไปทั้งตระกูลหม่า บนท้องฟ้าเหมือนคริสทัลตกลงมา แช่แข็งจิตใจของทุกคนในตระกูลหม่า ทำให้พวกเขาหวาดกลัว!

หม่าจงหัวเห็นอะไรมาเยอะ รู้ว่ายอดฝีมือของโลกเหมือนดั่งเมฆ แต่การต่อสู้แบบนี้ทำให้เขาผวา

พวกเขาตระกูลหม่าเป็นตระกูลศิลปะการต่อสู้ อยู่ในสายตีรันฟันแทง ไม่ใช่สายชี่ ในสายตีรันฟันแทง พวกเขาทำได้ดีมาก แต่ยังไงการต่อสู้ก็คือการต่อสู้ จะสู้ชี่ไม่ได้ คนที่อยู่ตรงหน้าใช้ชี่ฆ่าคน ชี่สามารถทำให้ไร้รูปแล้วฆ่าคนได้ แต่พลังทำให้เป็นไร้รูปไม่ได้

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ตรงหน้า เห็นหญิงสาวที่สวมชุดสีขาวปรากฏกายต่อหน้าหลายๆคนเหมือนใช้มายากลอย่างไรอย่างนั้น ในมือของหญิงสาวถือพัดไว้ หันหลังให้กับทุกคนของตระกูลหม่า แผ่นหลังของเธอเผยออกมาต่อหน้าผู้คน ผมยาวสลวย กระโปรงปลิวไปมา ดูจากด้านหลัง เธอคือสาวสวยเพียงหนึ่งเดียวที่มีน้อยมาก รูปร่างสูงผอม ดูจากด้านหลังมีแรงดึงดูดมากที่สุดแล้ว

“แกเป็นใคร?” หม่าจงหัวหรี่ตามองแผ่นหลังของหญิงสาว กัดฟัน ถามด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน

หญิงสาวหัวเราะอิๆๆฮ่าๆๆออกมา แต่ไม่พูดอะไร เพียงแค่เสียงหัวเราะใส่หม่าจงหัว เสียงหัวเราะนี้ประหลาดอย่างหาที่เปรียบมิได้ เหมือนกับเป็นเสียงที่ดังมาจากนรก

คนของตระกูลไม่มีพูดไม่จาสักคน ทุกคนจ้องแผ่นหลังนี้อย่างนิ่งสงบ ทุกๆคนต่างเหงื่อท่วมตัว!

คนของตระกูลหม่าตกใจ ตกใจเพราะคนที่อยู่ตรงหน้านี้ เมื่อต้องเผชิญกับคนนี้ พวกเขาไม่มั่นใจเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอบ้าดีเดือดมาก ไม่พูดไม่จาก็ฆ่าคนเลย แล้วพอฆ่าก็ฆ่าตั้งเยอะขนาดนั้น!มันช่างน่ากลัวจนตัวสั่นจริงๆ

หม่าจงหัวมองไปยังหญิงสาวที่ยังไม่หันหลังกลับมา แล้วถามต่อว่า “แกเป็นใคร?”

น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นขึ้น เดิมทีอากาศก้เย็นมากอยู่แล้วตอนนี้เริ่มลดอุณหภูมิลงไปอีกอย่างเห็นได้ชัด

ใจของหม่ากวงชาวแทบจะเต้นออกมาแล้ว เพราะเขาเห็นใบหน้านั้นมาก่อนแล้ว ใบหน้านั้นจะต้องทำให้ทุกคนผิดหวังแน่นอน เพราะ เธอไม่มีใบหน้าเลยแม้แต่น้อย เป็นเพียงผิวหนังที่โค้งเว้าไม่เรียบเท่านั้น! แม้ว่ารูปร่างของเธอสามารถใช้คำว่าสมบูรณ์แบบมาบรรยายได้ แต่ทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของเธอ หม่ากวงชาวก็เหงื่อไหลออกมา

แต่เธอไม่ได้หันมา ยังคงหันหลังให้ทุกคนของตระกูลหม่าอยู่ดี แล้วใช้เสียงทั้งผู้ชายและผู้หญิงกล่าว “ฉันเป็นใคร?แกรู้แล้วยังจะถามอีก?หม่าจงหัว อย่าบอกฉันนะว่าแกจำไม่ได้ว่าฉันได้บอกอะไรแกไปบ้างแล้ว”

ข่มขู่ นี่เป็นการข่มขู่กันชัดๆ ตระกูลหม่าเสียสละเพื่อประเทศหวา สร้างคุณูปการให้ประเทศหวามาไม่น้อย ต่อให้ตระกูลหม่าจะทรยศต่อจิตใจของพวกเขา ประเทศหวาก็ไม่มีทางข่มขู่ตระกูลหม่าแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้ถูกคนที่หญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิงข่มขู่ จึงทำให้หม่าจงหัวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ถึงตระกูลหม่าจะใช้ไม่ได้ แต่จะมองในสวนแปดเปื้อนเลือดอย่างเฉยๆไม่ได้!

อีกทั้งศพที่ระเกะระกะอีกครั้ง ใบหน้ายิ่งแสดงความโกรธมากขึ้นไปอีก เขายกมือเข้ามาชี้ตวาดหญิงสาวไปว่า “แกรู้มั้ยว่าตระกูลหม่าที่แห่งนี้ไม่ชอบเห็นเลือด วันนี้แกสาดเลือดเต็มสวนของตระกูลหม่าไปหมด

ฮ่าๆๆ!” เสียงแปลกประหลาดนั่นได้หัวเราะขึ้นมาอีกแล้ว จากนั้นก็ได้ใช้เสียงที่หญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิงพูดต่อว่า “ถ้าพูดแบบนั้น

“แกคิดว่าฉันไม่กล้าหรือไง?” หม่าจงหัวก้าวไปข้างหน้า ไอร้อนที่มีในตัวจู่ๆก็ปะทุถึงขีดสุด

ฮ่าๆๆ!” คนนั้นเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา แล้วเงยหน้าขึ้นไป เธอสะบัดพัดออกมา พัดไปที่หน้าของเธอหลายครั้ง แล้วกล่าว “แกรู้มั้ยว่ากำลังท้าทายใครอยู่?แกคิดว่าไม่มีใครรู้ในสิ่งที่แกทำงั้นเหรอ?จะบอกให้นะ ตั้งแต่วันที่ตระกูลหม่าของแกเข้าร่วมเพลิงเสวนของเรา ทุกคนของตระกูลหม่าของแกตอนมีชีวิตเป็นคนของเพลิงเสวน พอตายไปก็เป็นผีของเพลิงเสวน!ทุกๆการกระทำของพวกแกอยู่ภายใต้การควบคุมของเพลิงเสวนตั้งนานแล้ว ทั้งประเทศหวา เพียงแค่พวกเราต้องการ ไม่มีอะไรที่พวกเราทำไม่ได้ พวกคนที่พยายามต่อต้านเพลิงเสวนเหล่านั้น มีเพียงจุดจบเดียว ตาย!หม่าจงหัวใช้ให้โอกาสแกกลับตัวกลับใจ นี่

ใบหน้าที่ไม่มีรูปหน้าปรากฏต่อหน้าสายตาของคนตระกูลหม่า ใบหน้าของเธอมีเพียงผิวหนัง ขาวมากนิ่มมาก แต่ไม่ว่าจะขาวจะนิ่มขนาดไหน เมื่อมองไปล้วนทำให้คนขยะแขยง หวาดกลัว

ก็ตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว พระเจ้า สวยร้อยเมตรที่ไหนกัน ที่นั่นสวยร้อยเมตรแบบพิเศษ

จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่412 คนที่ทำให้ตระกูลหม่าแปดเปื้อนเลือด ต้องตาย ออนไลน์ฟรี

นวนิยาย จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่412 คนที่ทำให้ตระกูลหม่าแปดเปื้อนเลือด ต้องตาย ได้อัปเดตบทใหม่พร้อมเนื้อหาใหม่มากมาย ที่ บทที่412 คนที่ทำให้ตระกูลหม่าแปดเปื้อนเลือด ต้องตาย จอมนักรบทรงเกียรติยศ คนที่น่าสังเวชสองคนนี้ถูกปฏิเสธโดยทั้งสังคม แม้ว่าจะมีข้อบกพร่องอย่างมากในด้านรูปลักษณ์และความเป็นมนุษย์ โซ่วปี่หนานซาน คิดว่าพวกเขาเป็นชิ้นส่วนที่สมบูรณ์แบบสำหรับกันและกัน ติดตาม จอมนักรบทรงเกียรติยศ นวนิยาย บทที่412 คนที่ทำให้ตระกูลหม่าแปดเปื้อนเลือด ต้องตาย ได้ที่เว็บไซต์ th.readeraz.com

จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่412 คนที่ทำให้ตระกูลหม่าแปดเปื้อนเลือด ต้องตาย

{ {.bookTitle}} นวนิยาย บทที่412 คนที่ทำให้ตระกูลหม่าแปดเปื้อนเลือด ต้องตาย