จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่414 ความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา คิดจะทำอะไรก็ทำ!

sprite

“พ่อ!”

“พ่อ!”

“พ่อ!”

ลูกชายทั้งสามของตระกูลหม่าตะโกนออกมาพร้อมกัน จากนั้นก็วิ่งไปหาหม่าจงหัวพร้อมกัน

หัวเป็นอวัยวะที่สำคัญที่สุดของร่างกายมนุษย์ มันควบคุมระบบประสาทของร่างกายทั้งหมด ดังนั้นตั้งแต่เล็กคนแก่จึงสั่งเด็กๆนักหนา ว่าตอนต่อยคนอย่าต่อยที่หัว นอกจากต้องการฆ่าคนๆนี้

แม้หม่าจงหัวจะเป็นนักบู๊ แต่เมื่อถูกทุบลงไปที่หัวขนาดนั้น ก็ต้านทานไว้ไม่ไหวเป็นธรรมดาอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่ถึงกับจะตายในทันที เพียงแต่จะมีช่วงที่หายใจแผ่วเบาไป

ความอดทนของนักบู๊ต่างจากคนธรรมดาทั่วไปอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นหม่าจงหัวยังฝึกฝนวิทยายุทธมากว่าหลายสิบปี

การหายใจของเขายิ่งอยู่ยิ่งแผ่วลง นัยน์ตาแดงก่ำ อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับพูดไม่ออกสักคำ

“พ่อ ผมจะล้างแค้นให้พ่อเอง!” หม่ากวงชาวยืนอย่างเกรี้ยวกราด เงยหน้ามองสาวไร้หน้าคนนั้น

ใบหน้าของสาวไร้หน้าคนนั้นก็จ้องมาที่หม่ากวงชาวพอดี เมื่อเห็นแล้ว เกิดเป็นภาพลวงตาของสายตาที่ประสานกัน

จู่ๆใบหน้าของหญิงสาวขยับอย่างโค้งเว้าไม่เรียบ จากนั้นก็ส่งเสียงที่แปลกประหลาดออกมา “หม่ากวงชาว ไง? อยากจะต่อสู้กับฉันเหรอ? ฉันอยากสั่งสอนแก”

จู่ๆในหัวของหม่ากวงชาวก็ผุดเรื่องที่วันนั้นเธอหายไปจากรถอย่างไร้ร่องรอย คนนี้มันเป็นผีชัดๆ ถ้าตัวเองต่อสู้กับเธอ มีโอกาสที่จะชนะได้มั้ย? โอกาสชนะ! พ่อของตนยังสู้เธอไม่ได้ แล้วตนจะมีโอกาสชนะได้อย่างไรกัน?

ไม่สนใจล่ะ ตอนนี้ก็ไม่มีเวลามาสนใจอะไรมากมายขนาดนั้น ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงกัดฟัน แล้วตะคอก “ไร้สาระ นึกไม่ถึงว่ามึงแม่งกล้าแตะต้องพ่อกู มึงคิดว่าคนของตระกูลหม่ารังแกง่ายขนาดนั้นหรือไง?”

ต่อให้ทำอะไรไม่ใช่สมอง วู่วาม โมโหง่าย แต่เขาก็มีสิทธิ์ในการเลือกทางเดิน อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าให้เกียรติผู้ใหญ่รักเด็กเป็นคุณธรรมสืบทอดกันมาของประเทศหวา ให้เกียรติพ่อแม่ของตัวเองเป็นสิ่งที่เด็กทุกคนของตระกูลหม่าต้องปฏิบัติตาม

หม่ากวงชาวไม่ชนะคนนี้จริงๆ และยังมีความกลัวต่อคนนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และตอนที่พ่อของตัวเองถูกทำร้าย เขาจะไปสนใจอะไรมากมายขนาดนั้น ความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา คิดจะทำอะไรก็ทำ!

พูดจบ เขาพุ่งเข้าไปอย่างเร็ว หม่ากวงชาวเป็นลูกชายหนึ่งในสามคนของตระกูลหม่าที่ศิลปะการต่อสู้ดีที่สุด ถ้าสู้กับคนธรรมดาเขาหนึ่งต่อร้อยได้อย่างสบาย แต่ในสายตาบรรดาผู้ที่ฝึกฝนชี่ ไม่สลักสำคัญอะไร!

สาวไร้หน้าดูแคลนออกมา แล้วกล่าวอย่างไม่สนใจว่า “ไร้ประสิทธิภาพ!”

เหมือนกับพัดเหล็กของปีศาจกระทิง พัดพายุโหมกระหน่ำมา ฟิ่วมา พัดมาที่ตัวของหม่ากวงชาวอย่างรุนแรง หม่ากวงชาวยืนไม่มั่นคง จึงถูกพัดลอยไป ล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง หม่ากวงชาวไม่กระอักเลือดออกมา แต่เขายืนขึ้นไม่ไหวแล้ว เจ็บปวดรวดร้าวที่หน้าอกเหลือเกิน ในพายุนั้นเหมือนมีเท้าอยู่ด้านใน เหยียบไปบนหน้าอกของตัวเองอย่างหนักหน่วง พัดจนหายใจไม่ออก

เขาถึงขั้นยังไม่ได้แตะต้องตัวของคนนั้นก็ต้องพ่ายแพ้แล้ว ตอนนี้ เขาเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองอ่อนแอมากขนาดไหน เขาเกลียดตัวเองที่ตอนนั้นไม่ฟังคำของพ่อ ที่ให้ตั้งใจฝึกฝนวิชาของตระกูลหม่า

“พี่รอง น้องรอง!” หม่าเหาและหม่ากวงหรงตะโกนออกมาพร้อมกัน จากนั้นก็จ้องไปที่สาวไร้หน้าอย่างเคียดแค้น

สาวไร้หน้าเก็บพัดในมือกลับไป แล้วดูแคลนด้วยเสียงเบาๆว่า “ไอ้อ่อนแอ!”

ที่ประเทศหวา ในสายตาของใครหลายคนพวกแกยิ่งใหญ่มากก็จริงอยู่ แต่ ในสายตาของยอดฝีมือที่เก่งกาจจริงๆ ตระกูลหม่าของแกก็เป็นแค่เศษขยะเท่านั้นแหละ ท่าทีของแกในตอนนี้ เหมือนกองขยะมาก ยังจะตระกูลที่มีมาพันกว่าปี มันช่างน่าจำเสียจริงๆ!” เธอพูดจบ เงยหน้า และหัวเราะอิๆๆฮ่าๆๆอีกครั้ง

เสียงหัวเราะนี้ปกคลุมไปทั่วสวนของตระกูลหม่า ทั้งหม่นหมองและน่ากลัว ทำให้คนของตระกูลหม่าทั้งหมดขนลุกซู่

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทำให้เขาฮึดขึ้นมาอีกครั้ง ความเกรี้ยวกราดเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว คนนี้ไม่เพียงทำร้ายเขา แล้วยังเหยียดหยามตระกูลหม่าอีกด้วย ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ เกียรติยศของตระกูลหม่าไม่ใช่สิ่งที่หญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิงจะเหยียดหยามได้ เขาจับแขนของหม่าเหาไว้แน่น กัดฟันแล้วพูดกับเขาว่า

“พ่อ พ่อ…” หม่าเหาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกหม่าจงหัวขัดจังหวะไว้ทันที “พยุงฉันขึ้นที!”

คำพูดของหม่าจงหัวยืนหยัดอย่างหาที่เปรียบมิได้ ทำให้หม่าเหาไม่จัดแม้แต่น้อย เขากล้าพูดออกมาแม้แต่นิดเดียว

นัยน์ตายังคงแดงก่ำ ในหัวยังคงเจ็บปวดเป็นพักๆ แว็บๆจะมีความรู้สึกวูบๆ ครั้งนั้นตบลงมาที่จุดไป่ฮุ่ยพอดี จุดไป่ฮุ่ยเป็นจุดรวมชี่ที่หัวของมนุษย์ และเป็นจุดอ่อนของร่างกาย

ดูเหมือนไม่มีบาดแผลอะไร ความจริงแล้วถูกทับเข้าไปที่จุดรวมชี่ จึงทำให้เขาตายคาที่ แต่สำหรับนักบู๊อย่างหม่าจงหัว แม้จะถูกตีไปที่จุดรวมชี่

เขาค่อยๆยกมือสองข้างที่ถูกเข็มทิ่มขึ้นอย่างช้าๆ จากนั้นก็ใช้มือหนึ่งจับเข็มของอีกมือหนึ่ง กัดฟันร้องออกมา แล้วเอาเข็มที่ปักอยู่ในมือออกมาอย่างเร็ว

จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่414 ความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา คิดจะทำอะไรก็ทำ! ออนไลน์ฟรี

นวนิยายชุด จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่414 ความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา คิดจะทำอะไรก็ทำ! เป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมของผู้แต่ง โซ่วปี่หนานซาน. ในที่นี้ ผู้แต่ง โซ่วปี่หนานซาน ได้เจาะลึกถึงบุคลิกของตัวละครหลัก ทำให้ผู้อ่านรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่น่ารักมากแต่ก็น่าประทับใจไม่แพ้กัน ทั้งสองคนถูกครอบครัวทอดทิ้ง แต่พวกเขาก็เป็นคนที่โหยหาความรักมากที่สุด.. นางเอกทั้งชายและหญิงจะมารวมตัวกันที่ บทที่414 ความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา คิดจะทำอะไรก็ทำ! จอมนักรบทรงเกียรติยศ หรือพบอีกคนหนึ่ง ปัญหา? ติดตาม จอมนักรบทรงเกียรติยศ นวนิยาย บทที่414 ความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา คิดจะทำอะไรก็ทำ! ได้ที่เว็บไซต์ th.readeraz.com

จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่414 ความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา คิดจะทำอะไรก็ทำ!

จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่414 ความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา คิดจะทำอะไรก็ทำ! นวนิยาย