จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 552 แขกผู้มีเกียรติ!

sprite

หากเป็นผู้อื่นได้ยินเข้า อาจจะรู้สึกว่าฟางเหยียนกำลังคุยโวอยู่ หยางซงเองก็รู้สึกว่าฟางเหยียนกำลังคุยโวอยู่ ฟางเหยียนนั้นมีความสามารถอยู่ก็จริง ทว่าไม่ถึงขั้นที่ว่าต่อยตีกับคนสิบคน

เจ้าตระกูลโจวกลับเอ่ยถามด้วยความสงบนิ่ง “แล้วสิบคนนั้นล่ะ?”

“ตายไปแล้ว!” ฟางเหยียนยังคงตอบกลับด้วยความสงบเช่นเคย การถามตอบของสองคนนี้ทำให้พ่อลูกตระกูลหยางที่อยู่ข้างๆ ต้องเกรงกลัวขึ้นมา หยางซงเกือบจะหัวเราะออกมาแล้ว ฟางเหยียนผู้นี้คุยโวโอ้อวดได้อย่างเยี่ยมยอดมาก ความสามารถบางอย่างก็ไม่ถึงขั้นต้องระห่ำเช่นนี้ก็ได้!

สีหน้าของเจ้าตระกูลโจวก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปเล็กน้อย อยู่ๆ ก็เอามือทั้งสองประสานกันแล้วยกขึ้นในระดับหน้าอกเอ่ยว่า: “ดีมาก ดีมาก!”

อันที่จริงเจ้าตระกูลโจวน่าจะเดาอะไรบางอย่างออก การที่สามารถมีคนสิบคนร่วมมือกันจัดการกับฟางเหยียน แถมยังทำให้บาดเจ็บได้ เช่นนั้นจะต้องเป็นยอดฝีมือทั้งนั้น ดีไม่ดีอาจจะเป็นยอดฝีมือระดับต้าชี่สิบคน หรือพูดอีกอย่างก็คือเขาคนเดียวต่อสู้กับยอดฝีมือระดับต้าชี่สิบคน เขาแค่ช้ำใน ทว่าสิบคนนั้นกลับถูกเขาฆ่าตายทั้งหมด

“อย่างนั้นบาดแผลบนร่างกายของคุณ ตามหลักการแล้วน่าจะมีระยะเวลาช่วงหนึ่งแล้วสินะ? ทำไมยังไม่ฟื้นฟูกลับมาอีกล่ะ?” เจ้าตระกูลโจวเอ่ยถามอีกครั้ง ฟางเหยียนตบเสื้อผ้าของตัวเองเบาๆ เอ่ยว่า “ต่อมาก็เจอกับเรื่องวุ่นวายเล็กน้อย ทำได้แค่ต้องจัดการปัญหาทั้งบาดแผล ผมก็อยากจัดการแผลเก่าบนร่างกายเช่นกัน ไม่รู้ว่าเจ้าตระกูลโจวจะมีวิธีการไหนหรือเปล่า?”

โจวปินคางรีบเอ่ยขึ้นมาทันที “ฉันเคยเรียนทักษะการแพทย์กระจอกๆ มาเล็กน้อย แต่นั่นล้วนแต่เป็นวิชาที่ไร้ระดับขั้น! หากเป็นการรับมือกับบาดแผลปกติ บางทีอาจจะยังสามารถรักษาให้หายได้ ทว่าแผลช้ำในเช่นนี้ ความสามารถของฉันไม่ถึงหรอก! แต่ฉันอยากจะเตือนพ่อหนุ่มน้อยอะไรหน่อยนะ จากนี้ไปอย่าได้มีเรื่องมีราวอีก ถ้าใช้พลังภายในของตัวเองจนหมด เกรงว่าจะส่งผลกระทบที่ไม่ดีกว่านี้ขึ้นอีก”

เจ้าตระกูลโจวเข้าใจดีเรื่องของความบาดเจ็บที่มาจากการทะเลาะวิวาทโดยมีบาดแผลด้วยเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะสำหรับนินจา การที่ทะเลาะวิวาทกันโดยที่มีบาดแผลอยู่นั้นเป็นเรื่องที่ต้องห้ามโดยเด็ดขาด

“ไม่เป็นไร!” ฟางเหยียนเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา “คนธรรมดาไม่มีสิทธิ์ที่จะทำให้ผมสู้รบตบมือด้วยเต็มกำลังหรอก!”

นี่เป็นคำพูดที่พูดออกมาต่อหน้าของเจ้าตระกูลโจว และกำลังกดขี่ศักดิ์ศรีสุดท้ายของตระกูลโจวอยู่ด้วย ประโยคนี้หากเป็นคนธรรมดาจะหมายถึงว่าตระกูลโจวก็เป็นเพียงครอบครัวธรรมดาเท่านั้น ไม่เข้าตาฟางเหยียนด้วยซ้ำไป

ทว่าเจ้าตระกูลโจวกลับไม่มีโทสะเลย เขาทราบว่านี่ไม่ใช่คำพูดล้อเล่น และไม่ใช่คำพูดคุยโวที่อวดดีแต่อย่างใด การประลองพละกำลังเมื่อสักครู่นี้ ก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เก่งกาจไปมากกว่าฟางเหยียนเลย พลังภายในของตนเองที่สั่งสมมาสิบกว่าปียังไม่เทียบเท่ากับชายหนุ่มที่บาดเจ็บคนหนึ่งเลย เช่นนั้นความอดทนของเขาจะมีความแข็งแกร่งมากถึงเพียงใดกันแน่!

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงยิ้มขึ้นมา เอ่ยว่า “นายพักผ่อนให้ดีๆ หน่อยนะพ่อหนุ่มน้อย!”

สิ้นเสียงเขาก็ยกมือขึ้นมาตบไปยังลำตัวของฟางเหยียน ทำท่าทางที่ผู้ใหญ่เป็นห่วงผู้น้อย อันที่จริงนี่เป็นเพียงการยอมจำนนต่อพลังภายในเท่านั้น เจ้าตระกูลโจว ได้ยอมจำนนต่อพลังภายในของฟางเหยียนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ขอบคุณ!” ฟางเหยียนตอบกลับเจ้าตระกูลโจวสองคำ

เจ้าตระกูลโจวหัวเราะหึหึ เอ่ยว่า “ถ้างั้นคุณก็ไปเดินเที่ยวเล่นรอบๆ ไปก่อนนะ!”

หลังจากที่ฟางเหยียนบอกลาแล้ว ก็เดินออกจากห้องโถงใหญ่ไปพร้อมกับหยางจิ่งเซียนสองพ่อลูก หลังจากเห็นเงาร่างของฟางเหยียนเดินจากไปแล้ว ดวงตาของโจวปินคางก็หรี่ลงเป็นเส้นตรง เขาครุ่นคิดและเอ่ยว่า “ทำไมฉันถึงไม่รู้เลยว่าหยางจิ่งเซียนรู้จักคนแบบนี้ด้วย”

เวลานี้ ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากโจวปินคางได้เดินเข้ามา เป็นชายวัยกลางคนอายุราวๆ ห้าสิบปีกว่า นามว่าตู่เหย่นหลงบนใบหน้าของเขามีตอหนวดเล็กน้อย มองดูแล้วมีท่าทางที่ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

เขาถามขึ้นมาด้วยสายตาเฉียบคม “คุณท่าน ต้องการตรวจสอบเขาสักหน่อยไหม?”

โจวปินคางโบกมือ เอ่ยว่า “ผู้ที่มาเป็นแขก ตราบใดที่เขาไม่ก่อเรื่องอะไรออกมาก็อย่าทำอะไรโดยพลการ คนประเภทนี้ ถ้าไม่ไปผิดใจด้วยได้ก็อย่าไปผิดใจด้วยเลย การที่จะสามารถกลายเป็นเพื่อนกันได้ เป็นเรื่องที่ดีที่สุด”

“รับทราบ!” คนผู้นั้นตอบกลับมา จากนั้นก็ถอยหลังออกมาอย่างเงียบๆ

ขณะนี้ ชายวัยกลางคนที่สวมชุดสูทจงซานเดินเข้ามาหาโจวปินคาง คนผู้นี้มีหน้าตาที่ละม้ายคล้ายคลึงกับโจวปินคางเป็นอย่างยิ่ง ท่าทางการเดินรวมถึงหน้าตาล้วนคล้ายมาก เขาคือโจวชื่อเจี๋ย พ่อของโจวเจิ้ง

“พ่อ ทางเสี่ยวเจิ้งมีเรื่องมาแทรกนิดหน่อย เขาบอกว่านายน้อยตระกูลฟางคนนั้นมาที่ดินแดนตะวันตกแล้ว” โจวชื่อเจี๋ยเองก็คิดมานานมากเช่นกันจึงได้ตัดสินใจนำเรื่องนี้บอกกับผู้นำตระกูล

โจวปินคางเหลือบตามองโจวชื่อเจี๋ยแวบหนึ่ง เอ่ยถามว่า “ทำไม? แกคิดจะทำอย่างไร?”

อย่างนั้นก็เท่ากับว่ากำลังตบหน้าตระกูลโจวของเราอยู่ ไม่เห็นตระกูลโจวของเราอยู่ในสายตา หากเขาไม่มาดินแดนตะวันตกก็ว่าไปอย่าง เมื่อมาถึงดินแดนตะวันตก ตระกูลโจวเราจะต้องยอมเสียเปรียบโดยไม่ทำอะไรเลยอย่างนั้นเหรอ? ผมคิดว่าพวกเราจะมาเสียเปรียบกับเรื่องในครั้งนี้ไม่ได้ ถ้าคนอื่นรู้เข้าว่าตระกูลโจวของเราถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้ วันข้างหน้าก็ไม่แน่ว่าจะยังมีใครหน้าไหนมารังแกคนของตระกูลโจวเราอีกก็ได้นะ พ่อ

โจวปินคางนิ่งเงียบไปนาน จึงเอ่ยว่า “เสี่ยวเจิ้งไปที่ภาคซีหนาน ทำอะไรลงไป? ทำไมถึงถูกคนอื่นทำร้ายได้?”

“เรื่องนี้มัน...” โจวชื่อเจี๋ยลังเลชั่วครู่ เขาเองก็ยังไม่ได้ถามถึงที่มาที่ไปจริงๆ

นี่ก็คือวิธีการสั่งสอนของแก คนตระกูลโจวของฉัน ไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจ ทำอะไรก็ไม่กระโตกกระตากมาแต่ไหนแต่ไร ลูกชายหรือหลานชายคนไหนของฉันไม่ใช่คนที่สุขุมไม่ก่อเรื่องบ้าง มีแต่โจวเจิ้งนี่แหละที่ถูกแกเอาใจจนเสียคน เขาเป็นอัจฉริยะของตระกูลโจวเราก็ถูกต้องอยู่ ฉันเองก็รู้เห็นเป็นใจกับเขาด้วยก็ถูกต้อง แต่หากทำเรื่องที่ผิดก็จะต้องได้รับความยากลำบาก นี่ก็คือบทเรียนในชีวิตที่เขาจะต้องเผชิญ หากแม้แต่รับความยากลำบากก็ทำไม่ได้ละก็ เช่นนั้นในอนาคตจะมีสิทธิ์อะไรในการนำพาตระกูลโจวของฉันเดินไปยังเส้นทางที่มั่งคั่งเกรียงไกรเล่า? หากพบกับคนผู้นั้นแล้ว พวกเราไม่เพียงแต่ไม่ต้องไปต่อกรกับเขา ยังต้องไปขอบคุณเขาด้วย เพราะว่าเขากำลังสั่งสอนลูกชายให้แกอยู่

โจวชื่อเจี๋ยรู้สึกจุกในลำคอ กำลังคิดที่จะเอ่ยอะไรขึ้นมาอีก ทว่าสุดท้ายก็ทำได้เพียงทำเสียงจุ๊บจั๊บ เอ่ยว่า “รับทราบ!”

โจวปินคางโบกมือเอ่ยขึ้นมาด้วยความไม่สบอารมณ์ “เอาเถอะ แกออกไปได้แล้ว!”

พ่อ!” อยู่ๆ โจวเจิ้งเจี๋ยก็นึกอะไรบางอย่างออก เอ่ยว่า “วันนี้จะมีแขกผู้มีเกียรติคนหนึ่งมาเยือนสถานที่จัดงานแต่งของเจิ้งเจี๋ย

“ใคร?” โจวปินคางถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ภายในหัวของเขาคิดถึงชายหนุ่มผู้นั้นที่มากับคนตระกูลหยาง หากจะพูดถึงบุคคลที่มีอิทธิพล เกรงว่าชายหนุ่มผู้นั้นน่าจะเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลคับฟ้าเป็นแน่ แถมยังเป็นบุคคลระดับสูงแนวหน้าของประเทศหวาอีกด้วย

จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 552 แขกผู้มีเกียรติ! ออนไลน์ฟรี

นวนิยายชุด จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 552 แขกผู้มีเกียรติ! เป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมของผู้แต่ง โซ่วปี่หนานซาน. ในที่นี้ ผู้แต่ง โซ่วปี่หนานซาน ได้เจาะลึกถึงบุคลิกของตัวละครหลัก ทำให้ผู้อ่านรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่น่ารักมากแต่ก็น่าประทับใจไม่แพ้กัน ทั้งสองคนถูกครอบครัวทอดทิ้ง แต่พวกเขาก็เป็นคนที่โหยหาความรักมากที่สุด.. นางเอกทั้งชายและหญิงจะมารวมตัวกันที่ บทที่ 552 แขกผู้มีเกียรติ! จอมนักรบทรงเกียรติยศ หรือพบอีกคนหนึ่ง ปัญหา? ติดตาม จอมนักรบทรงเกียรติยศ นวนิยาย บทที่ 552 แขกผู้มีเกียรติ! ได้ที่เว็บไซต์ th.readeraz.com

จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่ 552 แขกผู้มีเกียรติ!

จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 552 แขกผู้มีเกียรติ! นวนิยาย