จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 558 ตัดหัว

sprite

ชายหนุ่มมองไปยังฟางเหยียน เอ่ยว่า “สหาย นายทำตามที่เจ้าตระกูลโจวบอกเถิด! เรื่องบางเรื่องคลาดไปแล้วก็คลาดไปเลย ผู้หญิงเขาก็พูดแล้วว่าไม่อยากให้นายมายุ่งเรื่องนี้ ทำไมนายจะต้องทำเรื่องแบบนี้ด้วยเล่า นำความกล้าในวันนี้ของนายออกไป จากนี้ก็จะเป็นลูกผู้ชายที่สง่าผ่าเผย มีความรับผิดชอบ”

คำพูดของชายหนุ่มทุกคนราวกับนักบุญกำลังโน้มน้าวชายหนุ่มที่หลงทางอยู่ คำพูดคำจาของเขาไม่สามารถที่จะให้ความรู้สึกที่สูงส่งเหนือหัวได้ การกระทำเช่นนี้ของเขาเรียกว่าอะไร? ขโมย? ขโมยท่าทางของตน ยังคิดจะมายุ่งกับตนอีก?

เขาคิดจริงๆ หรือว่าตนเองหรือจอมพลโผ้จวินตัวจริง? หากเป็นผู้อื่น บางทีเขาคงทำสำเร็จไปแล้ว ทว่าวันนี้เขากำลังเผชิญหน้าอยู่กับโผ้จวินแห่งประเทศหวาตัวจริง เจ้าหมอนี่ช่างน่าขำเกินไปแล้ว ในสายตาของฟางเหยียนเขาก็ราวกับเป็นตัวตลก

ฟางเหยียนจ้องตาของชายหนุ่มผู้นั้น พร้อมเอ่ยถามว่า “แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องของฉันด้วยงั้นเหรอ?”

“ตู้ม!” เมื่อคำพูดนี้สิ้นสุดลง ก็เกิดความโกลาหลขึ้นมา ณ สถานที่จัดงาน เจ้าหมอนี่ไม่มีความคิดเกินไปแล้ว ทำให้ผู้คนในสถานที่ต้องสั่นไหวโดยสิ้นเชิง นั่นเป็นถึงเทพแห่งสงครามของประเทศหวาเชียวนะ ในเมื่อมีคนพูดคำพูดเช่นนี้กับเทพแห่งสงครามออกมา

“เจ้า เจ้า เจ้าหมอนี่บ้าไปแล้วหรือไง? ทำไมเขาถึงได้มาพูดกับเทพแห่งสงครามของประเทศหวาแบบนี้ได้”

“แกคิดว่าใครหน้าไหนก็สามารถรู้จักกับเทพแห่งสงครามได้อย่างนั้นเหรอ? เจ้าหมอนี่มีตาหามีแววไม่! เขาไม่รู้จักเทพแห่งสงครามของประเทศหวาด้วยซ้ำ และไม่รู้ด้วยว่าโผ้จวินคือใคร”

“ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำชัดๆ ทำไมหยางกงถึงได้ไปผูกสัมพันธ์กับคนหนุ่มที่หยิ่งยโสแบบนี้ได้นะ นี่มันเป็นการตบหน้าตนเองชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ? เห็นสีหน้าของหยางกงหรือยัง เคร่งขรึมมาโดยตลอด ไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบ”

“ยุ่งกับเรื่องแบบนี้แล้ว จะต้องโดนตระกูลโจวเล่นงานเป็นแน่ แกคิดว่าหยางกงยังมีอะไรอยากจะพูดอีกไหม?”

“เฮ้อ! เศร้าใจแทนหยางกงจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะไปรู้จักกับคนหนุ่มที่หยิ่งยโสแบบนี้ได้”

สองพ่อลูกตระกูลโจวรู้สึกขบขันอย่างช่วยไม่ได้ เจ้าหมอนี่หยิ่งยโสไร้มารยาทเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ากำลังรนหาที่ตาย เห็นฟางเหยียนตาย เป็นภาพที่สองพ่อลูกตระกูลโจวต้องการเห็นมากที่สุด ความรู้สึกปีติผุดขึ้นมา โจวชื่อเจี๋ยรีบเอ่ยขึ้น “ฉันว่าแกตาบอดสินะ รนหาที่ตายจริงๆ ! จอมพล ท่านเลิกห้ามปรามได้แล้ว เจ้าหมอนี่จงใจรนหาที่ตายชัดๆ ”

“นายน้อย!” อยู่ๆ หวังชิงชิงก็ยกมือขึ้นมาเปิดผ้าคลุมศีรษะออก ดวงตาของเธอมองจ้องไปยังฟางเหยียน ดวงตาสองคู่ประสานกัน ฟางเหยียนเห็นภายในแววตาของหวังชิงชิงเต็มไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า เธอส่ายหน้าให้กับฟางเหยียน เอ่ยว่า “รับปากที่พวกเขาบอกเถอะ คุณรีบออกไปจากที่นี่ คุณสู้พวกเขาไม่ชนะหรอก”

สายตาของฟางเหยียนสังเกตเห็นรอยแดงเจือจางบนใบหน้าของเธอ แถมยังมีความบวมปูดขึ้นมาเล็กน้อยด้วย

เขาสาวเท้าไปเบื้องหน้าครึ่งก้าว เอ่ยถามว่า “พวกมันทำร้ายคุณ?”

หวังชิงชิงส่ายหน้า เอ่ยว่า “ไม่ เปล่า คุณกลับไปเถอะ คุณรีบกลับไปเถอะนะ! คุณสู้กับตระกูลโจวไม่ไหวหรอก รีบไปซะ”

การที่เธอทราบว่านายน้อยทำเพื่อเธอได้จนถึงขั้นนี้ก็พึงพอใจมากเพียงพอแล้ว อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องนึกเสียใจที่ตนฆ่าโจวเจิ้งเพื่อนายน้อย ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนคุ้มค่า

ชายหนุ่มผู้ที่สวมรอยเอ่ยต่อว่า “ผู้ที่ไม่รู้เป็นคนไม่ผิด อายุเท่านี้เป็นอายุที่คึกคะนองพอดี ผมไม่มีทางนำคำพูดเดียวมาตำหนิชายหนุ่มวัยรุ่นที่กล้าหาญแบบนี้ได้หรอก ตรงกันข้าม ผมจะรู้สึกชื่นชมชายหนุ่มแบบนี้ด้วยซ้ำ พ่อหนุ่มน้อย ไม่ทราบว่าพ่อหนุ่มน้อยมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร! หลังจากวันนี้หากว่างๆ ฉันจะต้องไปเยี่ยมเยียนครอบครัวถึงบ้าน”

ทุกคำพูดของหมอนี่ ล้วนเปล่งออกมาด้วยท่าทีของผู้ใหญ่ อีกทั้งทุกประโยคล้วนจองหองพองขน เขาได้กำหนดตนเองไว้ในตำแหน่งที่สูงที่สุดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สำหรับทุกอย่างนอกเหนือจากตำแหน่ง ล้วนมองว่าเป็นผู้ที่อ่อนแอ

ฟางเหยียนกลับไม่ใส่ใจชายหนุ่มผู้นี้แม้แต่น้อย เพียงแค่จ้องหน้าหวังชิงชิง เอ่ยว่า “ผมเคยบอกว่า ใครก็ไม่สามารถบังคับคนของผมทำในสิ่งที่ไม่ชอบได้ ผมก็คิดดีแล้ว ถ้าวันนี้คุณรับปากว่าจะแต่งงานกับโจวเจิ้งอย่างมีความสุขก็ถือว่าแล้วไป แต่ว่าไม่ใช่ ตระกูลโจวก็ไม่มีความจำเป็นต้องมีตัวตนอีกต่อไป”

ฟางเหยียนเพิ่งจะเอ่ยจบ รังสีอำมหิตบนร่างของเขาก็ท่วมท้นขึ้นมาทันที ทันใดนั้นบรรยากาศรอบกายก็ลดอุณหภูมิลงหลายองศา

ชายหนุ่มผู้นั้นสัมผัสได้ถึงแรงคุกคาม สองคนที่อยู่เบื้องหลังของเขากำลังเคลื่อนไหวเพื่อจะบุกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“แกเป็นใคร?” คำพูดของชายหนุ่มเอ่ยสอบถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา สายตาของเขาก็เห็นได้ชัดว่ากำลังสั่นคลอน

“แกน่าจะชัดเจนดีว่าฉันเป็นใคร สวมรอยเป็นฉันมาตั้งนาน แกคิดจริงๆ ใช่ไหมว่าแกกลายเป็นฉันจริงๆ

ฟางเหยียนจ้องใบหน้าของชายหนุ่ม ดวงตาคู่นั้นได้แผ่ซ่านลำแสงอันเฉียบคมแห่งความอำมหิตออกมา

บางทีคำพูดนี้คนอื่นอาจไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าเขาชัดเจนดี เนื่องจากเขาไม่ใช่จอมพลโผ้จวิน สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือตนเองจะถูกคนที่ตนสวมรอยจับได้ หากถูกจับได้ ตนก็จำต้องตายเป็นแน่

ภายในใจของเขาเต้นระรัว สีหน้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นมีความกระวนกระวายขึ้นมา

และเขาถึงจะเป็นตัวจริงเสียงจริง นี่ถือเป็นคำพูดที่คุยโวโอ้อวดโดยแท้จริง เขาเป็นตัวจริง หากว่าเขาเป็นจอมพลโผ้จวินจริงๆ จำเป็นต้องเดินตามหลังนายท่านตระกูลหยางหรือ? ทว่าตนเพียงแค่โบกมือหนึ่งครั้ง ก็มีกองกำลังเป็นหมื่นๆ พันๆ

บัดนี้เขาบุกเดี่ยวตัวคนเดียว ไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์ชีวิตหรือพลังอำนาจ ล้วนสู้บุคคลเบื้องหน้าผู้นี้ไม่ได้ ผู้ใดเป็นตัวจริงผู้ใดเป็นตัวปลอม มองด้วยตาเปล่าก็แยกแยะออกแล้ว ทว่าเขาไม่ว่าอะไรที่จะฉวยโอกาสนี้ในการไปสังหารชายหนุ่มผู้นี้

เอ่ยว่า “ไอ้หนุ่ม อย่ามาพูดเพ้อเจ้ออยู่ที่นี่ เหยียดหยามชื่อเสียงบารมีของโผ้จวินแห่งประเทศหวาหน่อยเลย

จอมนักรบทรงเกียรติยศ นวนิยาย บทที่ 558 ตัดหัว FDP dowload ฟรี

ที่ จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 558 ตัดหัว นักแสดงนำหลักและนางเอกมีอายุสั้น ด้วยกันอย่างมีความสุข จะเห็นได้ว่าทั้งคู่ซาบซึ้งในความสัมพันธ์นี้ ผู้แต่ง โซ่วปี่หนานซาน ที่ทิ้งเนื้อหาไว้ที่ บทที่ 558 ตัดหัว นั้นคุ้มค่าที่จะตั้งตารอ ความรักของพวกเขาจะสมบูรณ์หรือไม่ที่ จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่ 558 ตัดหัว ติดตามและ จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 558 ตัดหัว PDF ดาวน์โหลดฟรีที่ th.readeraz.com

จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่ 558 ตัดหัว

นวนิยาย จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 558 ตัดหัว