จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 562 สงคราม เกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้

sprite

เขาจ้องโจวปินคางอย่างเย็นชา จากนั้นได้มองไปที่ฟางเหยียน

ยกหมัดทั้งสองขึ้น แล้วกล่าวอย่างสุภาพมีมารยาทว่า “ถ้าฆ่าคุณ ผมจะมีโอกาสได้เป็นจอมพลโผ้จวินของประเทศหวาจริงๆใช่มั้ย?”

ฟางเหยียนไม่ได้พูดอะไร โจวปินคางได้ถามอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ฉันถามแกอยู่นะ?เป้าหมายที่แกเข้าใกล้ตระกูลโจวคืออะไรกันแน่?”

เมื่อเสียงนี้ระเบิดออกมา สิ่งของรอบข้างเริ่มขยับไปมา ด้วยเฉพาะระหว่างฝาปิดของแก้วชากับแก้วชากระทบกันอย่างสุดๆ ดังนั้นจึงเกิดเป็นเสียงแกร๊กๆๆดังขึ้น

ใครก็ดูออก ว่านี้คือท่าทางโมโหของโจวปินคาง

มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่เขาเข้าร่วมการประชุมก็เกิดเรื่องประมาณนี้ขึ้น มีคนยั่วเขา ตอนนั้นเขาหน้าตาบอกบุญไม่รับ ตะโกนใส่สถานที่แห่งนั้น โต๊ะของที่นั่นล้มลงโดยตรง

เหตุการณ์นี้อยู่ในใจของคนที่เข้าร่วมการประชุมเป็นความทรงจำที่ไม่เลือนหายไป ทำให้พวกนั้นที่สงสัยในความสามารถของตระกูลโจวล้วนไม่กล้าสงสัยอีกต่อไป

ในใจของทุกคนว้าวุ่น แต่สำหรับวัยรุ่น ไม่รู้สึกแปลกไปนานแล้ว

วัยรุ่นมองโจวปินคาง หัวเราะขึ้น แล้วกล่าว “ก็ต้องเพื่อได้รับความเชื่อมั่นจากตระกูลโจว แล้วให้ตระกูลโจวสวามิภักดิ์ต่อฉันไงล่ะ”

“ไร้สาระ!” โจวปินคางฮึดฮัดออกมา เสียงโมโหนี้ ทำให้คนที่อยู่ในห้องโถงเกิดความตึงเครียดขึ้นในใจอีกครั้ง เขาฮึ่มออกมา แล้วตะคอกเสียงดังว่า “ตระกูลโจวของฉันจงรักภักดีจากรุ่นสู่รุ่น ซื่อสัตย์ต่อจอมพลของประเทศหวา แกใช้วิธีการสกปรกชั้นต่ำแบบนี้ให้ได้มาเพื่อความเชื่อใจของตระกูลโจว มันช่างไร้ยางอาย ไร้ยางอายจริงๆ!”

วัยรุ่นดูแคลนเหอะๆออกมา พยายามปล่อยวางจิตใจของตัวเอง แล้วกล่าวอย่างสบายใจมากว่า “ถ้าไม่เจอเข้ากับจอมพลโผ้จวินตัวจริง ตระกูลโจวของแกก็ไม่ใช่เป็นอาวุธของฉันไปแล้วงั้นเหรอ?”

“พูดได้หน้าไม่อาย!” โจวปินคางตะคอกต่อ กล้ามเนื้อแก้มทั้งสองบนใบหน้าสั่นอย่างไม่หยุด ตอนนี้เขาแทบจะอยากดื่มเลือดของคนนี้ แทบจะควักเอ็นของเขาออกมาให้ได้ เพราะนี่เป็นการเหยียดหยามอันใหญ่หลวงต่อตระกูลใหญ่

เหมือนกับที่ฟางเหยียนคาดเดาไว้เป๊ะๆ ว่าที่แท้เขาทำเพื่ออยากได้ความเชื่อใจของตระกูลโจว

ถึงแม้จะเป็นตัวปลอม แต่เขาไม่ขี้ขลาดแม้แต่น้อย จุดนี้มีหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่เหมือนฟางเหยียน เห็นได้ว่าเขาก็เป็นคนที่มีความกล้าหาญ จะผิดก็ผิดที่ เขาไม่ควรปลอมตัวเป็นคนที่ตนไม่มีสิทธิ์ที่จะปลอมตัว

“สารเลว สารเลว งั้นมึงแม่งจะหากูทำไม?” โจวชื่อเจี๋ยใกล้จะร้องออกมาแล้ว ยังไงเขาก็ไม่คาดคิดว่าคุณชายของตระกูลฟางนั้น คุณชายของหวังชิงชิงจะมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้

ที่น่ากลัวที่สุดคือหลังจากที่คนนี้ปลอมเป็นจอมพลโผ้จวินแล้วนั้น ยังมาหาตนอีก

วัยรุ่นมองโจวชื่อเจี๋ยมองอีก แล้วกล่าว “เพราะทั้งตระกูลโจว แกหลงกลง่ายที่สุดยังไงล่ะ พูดอีกนัยคือ ตระกูลโจวตระกูลนินจาของพวกแก แกเป็นคนที่อวดฉลาดที่สุดไงล่ะ แกอยากได้ตำแหน่งผู้นำตระกูลของพวกแกมาก ดังนั้นแกจะใช้ทุกวิถีทางแสดงจุดยืนของตัวเองออกมาอย่างตั้งใจ ใจคิดเพียงแค่สามารถตีสนิทฉันได้ แกก็สามารถได้รับความเชื่อใจส่วนหนึ่งต่อหน้าของผู้นำตระกูลแล้ว ความจริงแกกับลูกชายของแกเหมือนกันนะ ล้วนโง่เขลาสุดๆ”

อัปยศ อัปยศอย่างแท้จริง นี่เป็นความอัปยศของโจวชื่อเจี๋ยที่สุด

“เลว ตายซะ!” โจวชื่อเจี๋ยเกรี้ยวกราด คำรามใส่วัยรุ่นแล้วจู่โจมไป จู่ๆวัยรุ่นก็โบกมือ!ทันใดนั้นเห็นเพียงโต๊ะตัวหนึ่งที่อยู่ด้านหลังของโจวชื่อเจี๋ยลอยมา ในตอนที่โจวชื่อเจี๋ยวิ่งไปที่วัยรุ่น โต๊ะนั้นพุ่งชนเข้าทางหลังของโจวชื่อเจี๋ยอย่างรุนแรง ได้ยินเพียงเสียงปังดังขึ้น โต๊ะแตกเป็นเสี่ยงๆ และโจวชื่อเจี๋ยถูกชนเข้าอย่างหนักจนล้มลงกับพื้นไป

วัยรุ่นมองโจวชื่อเจี๋ยที่กระอักกระอ่วนใจ ก็ได้ใช้คำพูดเหยียดหยามต่ออีกว่า “แกไม่เพียงแค่เป็นไอ้งั่งนะ แล้วยังเป็นไอ้สวะอีกด้วย!ฝีมืออย่างแก ไม่มีสิทธิ์จะมาต่อสู้กับฉันหรอกนะ ในฐานะที่เป็นตระกูลนินจา มีสวะแบบนี้อยู่

จนปัญญาที่สุดก็โจวชื่อเจี๋ยแล้วล่ะ ทั้งอยากทุบคนนี้อย่างรุนแรงสักตั้ง ทั้งเอาไม่อยู่ ที่น่าเศร้าที่สุดคือ เขายังถูกคนนี้เหยียดหยามต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนั้นอีกด้วย

“พ่อ พ่อ!” โจวเจิ้งพลางเรียก พลางวิ่งไปที่โจวชื่อเจี๋ย

เขายกมือขึ้นใส่วัยรุ่นด้วยสายตาเคียดแค้น แล้วตวาด “แกไอสารเลว นึกไม่ถึงว่าจะกล้าทำพ่อฉัน!”

วัยรุ่นมองโจวเจิ้งอย่างดูถูก แล้วกล่าว “แกก็ไม่มีสิทธิ์สู้กับฉันเหมือนกัน ก็แค่ไอ้สวะที่หลงตัวเองเท่านั้น ปกติรังแกคนทั่วไปก็ว่าแล้ว เจอคนแบบฉัน จะให้ดีแกหลบไปอีกฝั่งอย่างเงียบๆจะดีกว่านะ”

โจวเจิ้งถูกฟางเหยียนปรามจนแย่แล้ว เขาจะเสียเกียรติแบบนี้อีกได้อย่างไรกัน

เขากัดฟันตะคอกว่า “ฉันจะฆ่าแก!”

ตะโกนจบ เขาวิ่งไปทางวัยรุ่นอย่างเร็ว ร่างกายของวัยรุ่นถอยหลังไปหลายก้าว จู่ๆ มีพลังไร้รูประเบิดออกมาจากร่างกายของเขา เหมือนกับกำแพงเหล็กขวางไว้ด้านหน้าของวัยรุ่น

ร่างกายของโจวเจิ้งชนเข้ากับ“กำแพงเหล็ก”นั่นให้อย่างจัง เมื่อกี๊เขาเกรี้ยวกราดเกินไป ความเร็วที่วิ่งเร็วมาก แล้วยังพร้อมไปด้วยความอาฆาต ไม่คาดคิดว่าร่างกายของตัวเองจะชนเข้ากับกำแพงชี่เข้าอย่างรุนแรง หลังจากที่ชนแล้ว ร่างของโจวเจิ้งก็ลอยไป

“ไม่ประมาณตน!” วัยรุ่นดูถูกโจวเจิ้งต่อแล้วกล่าว “ฉันว่าตระกูลโจวล่มสลายแล้วล่ะ ไม่มีความกล้าของตระกูลนินจาเลยแม้แต่น้อย ไอ้สวะแบบนี้ ยังกล้าถูกเรียกว่าเป็นอัจฉริยะอีกเหรอ?”

พูดจบ สายตาของเขามองไปที่ฟางเหยียนโดยปริยาย ทุกอย่างเกิดขึ้นในสายตาของฟางเหยียน เหมือนกับเด็กเล่นพ่อแม่ลูกอย่างไรอย่างนั้น เขาไม่คิดที่จะไปสนใจสวะสองตัวนั่นแม้แต่น้อย

“ว่ามา แกอยากตายยังไง?จะจัดการเอง?หรือให้ฉันลงมือ?” ฟางเหยียนถามด้วยใช้น้ำเสียงที่ดูหมิ่น

วัยรุ่นฮึมออกมา แล้วกล่าว “ฉันพูดไว้แล้วไม่ใช่เหรอ มีเพียงฆ่าแก ฉันจึงจะเป็นแกได้อย่างเต็มตัว!”

นึกไม่ถึงว่าจะกล้าพูดจาสามหาว!วันนี้ฉันเทียนหลังจะฆ่าแก สังเวย!” เทียนหลังตะคอกออกมา แล้วพุ่งเข้าไปที่วัยรุ่น แต่วิกฤตในครั้งนี้

เทียนหลังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนนี้ ให้เขาต่อสู้ สู้ตัวเองจัดการเองดีกว่า จะได้ไม่เกิดการทำร้ายของผู้บริสุทธิ์

อ่านนวนิยายออนไลน์ จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 562 สงคราม เกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้

นวนิยายชุด จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 562 สงคราม เกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ เป็นหนึ่งในผลงานที่ดีที่สุดของผู้เขียน โซ่วปี่หนานซาน ที่ บทที่ 562 สงคราม เกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ จอมนักรบทรงเกียรติยศ ตัวเอกชายและหญิงได้แก้ปัญหาให้กันและกัน ความรักของนางเอกช่างสูงส่งเสียเหลือเกิน ที่ จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 562 สงคราม เกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ ในที่สุด นางเอกก็ตระหนักถึงความรู้สึกของเขา ความรักของพวกเขาจะชนะทุกสิ่งหรือไม่? ติดตาม จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่ 562 สงคราม เกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ ที่ th.readeraz.com ได้แล้ววันนี้

จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่ 562 สงคราม เกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้

นวนิยาย จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 562 สงคราม เกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้