จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 564 โทษประหารละได้ แต่ยากจะหนีจากการลงโทษได้

sprite

ปกป้องดินแดนเป็นนิจ ฆ่าคนจนด้านชาไปนานแล้ว ดังนั้นชีวิตของคนในมือของฟางเหยียนก็เป็นแค่มดเท่านั้น ฆ่าคนๆหนึ่ง ต่างอะไรกับการบี้มดตัวหนึ่งให้ตายกันเล่า? เขาฆ่าคน กลับไม่รู้สึกแปลกใจอะไร ถ้าแปลกใจ เขายังถูกขนานนามว่าเป็นเทพแห่งสงคราม?

ใจของหวังชิงชิงเต้นรัวๆ เธอไม่พูดไม่จาสักคำ สักประโยคตลอดทั้งการต่อสู้ เพียงแต่ใช้แววตาที่ตกใจมองฟางเหยียน เธอรู้ว่าคุณชายแข็งแกร่ง แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะแข็งแกร่งจนทำให้คนหายใจไม่ทั่วท้อง

ฆ่าคนต่อหน้าคนของตระกูลทุกคน แล้วยังทิ้งไว้ในห้องโถงของตระกูลโจวอีก นี่เลือดแปดเปื้อนห้องโถงของตระกูลโจวนะ มองคนของตระกูลโจว ทั้งหมดล้วนเงียบกริบ เพียงแต่ยอมรับทุกอย่างตรงหน้าอย่างเงียบๆ

คุณชายแบบนี้ นี่เหตุผลที่จะต้องกลัวคนของตระกูลโจวมั้ย? เธอไร้เดียงสาเกินไป คิดว่าคุณชายจะกลัวตระกูลโจวจริงๆ

ถ้ารู้ว่าคุณชายแข็งแกร่งขนาดนั้น เธอจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณชายตั้งนานแล้ว และจะได้ไม่ต้องกลับมาแต่งงานกับเขาเพราะการข่มขู่ของโจวเจิ้ง เธอไตร่ตรองมากไป ตระกูลโจวไม่สามารถเทียบกับคนอย่างคุณชายแบบนี้ได้แม้แต่น้อย

คำพูดนั้นของคุณชายพูดไว้ทั้งหมด ถ้าตระกูลโจวยั่วผม ผมจะทำลายแม้กระทั่งตระกูลโจวนี่ไม่ได้ล้อเล่น ถ้าคุณชายล้างบางตระกูลโจวจริงๆ ตระกูลโจวยังมีคนที่สามารถต้านทานได้อยู่อีกงั้นเหรอ?

บางทีคนนั้นอาจจะต่อสู้ได้ แต่เบื้องหลังของคุณชายยังมีกำลังพลมากมายเลยนะ! ถ้ากองทัพต้องการที่จะทำลายตระกูลโจว ก็แค่คำเดียวเท่านั้น คุณชายแบบนี้ บ้าคลั่งมาก ช่างน่าเลื่อมใส

หวังชิงชิงไม่ได้รู้สึกว่าการที่คุณชายฆ่าจะแปลกประหลาด กลับรู้สึกว่านี่สิคือคุณชายตัวจริง

เมื่อมองฟางเหยียน แววตาของเธอได้ปรากฏความสุขที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติออกมา

“คุณชาย!” ทันใดนั้นหวังชิงชิงก็เดินไปที่ฟางเหยียนอย่างช้าๆ จู่ๆเธอก็รู้สึกว่าเพรยงแค่ตัวเองสามารถจัดการเรื่องข้างๆกายของเขาได้ ก็เป็นเกียรติอย่างหนึ่งแล้ว

ฟางเหยียนหันไปมองหวังชิงชิง แรงอาฆาตของเขาในขณะนี้ได้หายไป แทนที่ด้วยความเป็นห่วงอย่างหนึ่ง เขามองแก้มของหวังชิงชิง แล้วถาม “ใครตบหน้าของคุณ?”

“หา?” หวังชิงชิงยกมือขึ้นไปจับแก้มที่ถูกตบ ในตอนนี้ หัวใจของคนๆหนึ่งกำลังสั่น เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาจะเต้นออกมาในนาทีนี้แล้ว

คือโจวเจิ้ง สายตาของเขากำลังหลบไป ใจเต้นเร็วขึ้น เขามองวัยรุ่นที่กองลงกับพื้นกลายเป็นศพไปแล้ว แล้วแอบมองรอยแผลที่อยู่บนหน้าของหวังชิงชิง

ตอนนี้ เพียงแค่คำพูดเดียวของหวังชิงชิง จุดจบของเขาต้องเหมือนกับวัยรุ่นที่กองกับพื้นนั่นแน่ๆ

ต่อให้ที่นี่คือตระกูลโจว เขาอยากจะฆ่าตนก็ราวกับการหยิบของออกจากกระเป๋า! เขาในตอนนี้ เป็นแค่มดในกระทะร้อน เขารับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของวัยรุ่นนั่นถึงขั้นที่ตนเข้าใกล้เขาไม่ได้

เขายังถูกฟางเหยียนฆ่าอย่างนี้ ถูกคุณชายคนนี้ของหวังชิงชิงฆ่าตายแล้ว! งั้นตนกับคุณชายของเธอไม่ได้แตกต่างกันมากสุดๆเลยงั้นเหรอ ความแตกต่างแบบนี้ ให้เขาต่อสู้กับอีกฝ่าย จะต่อสู้ยังไง? เอาอะไรไปสู้?

และแล้ว เขาทนกับแรงกดดันในใจไม่ไหวแล้ว คุกเข่าปักลงไปที่พื้น

“ผม ผม ผม!!” ร่างกายของโจวเจิ้งพลางสั่น พลางพูดว่าผมอย่างอ้ำๆอึ้งๆอยู่นานแต่พูดไม่ออกสักคำ

“แกเป็นคนตบ?” สายตาแหลมคมของฟางเหยียนมองไปที่โจวเจิ้ง

โจวเจิ้งตกใจจนรีบคำนับแล้วกล่าว “ขอโทษครับ จอมพล ผมมีตาแต่หามีแววไม่ ผมมีตำแต่หามีแววไม่! พี่ชิงชิง ได้โปรดอ้อนวอนจอมพลให้ผมด้วยนะครับ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ การแต่งงานนี้ผมไม่แต่งแล้ว ไม่แต่งแล้วครับ ผมขอให้คุณกับจอมพลถือไม้เท้ายอดทอง

และแล้วคุณชายตระกูลโจวที่เย่อหยิ่งก็ขี้ขลาดลง เขานิสัยที่เคยไม่ปล่อยผู้หญิงของตัวเองไปไม่มีอีกแล้ว แทนที่ด้วยความกลัวอย่างหนึ่ง เขาไม่ใช่ท่าทางที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดินนั่นอีกต่อไป

เขากลัวตาย ตอนที่เข้าใกล้กับความตายมากที่สุด สุดท้ายเขาก็ยังกลัวความตายอยู่ดี

เมื่อเห็นโจวเจิ้งที่ตกใจจนตัวสั่น ฟางเหยียนค่อยๆหันไปมองโจวปินคางอย่างช้าๆ

“จอมพลครับ แล้วแต่ท่านจะจัดการกับหลานชายเลยครับ! ถ้าท่านอยากฆ่าเขา

แต่ทำได้เพียงต้องหน้าด้านพูดแบบนั้น ถ้าเขาฆ่าโจวเจิ้งจริงๆ ตระกูลโจวมีคนสามารถขัดขวางได้มั้ย? ไม่ ไม่มี

งั้นตระกูลโจวก็ไม่ใช่ว่าต้องเผชิญกับวิกฤตทำลายล้างแล้วงั้นเหรอ ตอนที่ท่านปรมาจารย์จะฝึกตนได้พูดไว้

เขาไม่หวังให้ท่านปรมาจารย์ของตระกูลโจวออกจากภูเขาอยู่แล้ว! ตระกูลโจวมีชีวิตอย่างสงบสุข ไม่ขัดแย้งกับสังคมแบบนี้ ไม่ดีงั้นเหรอ! ก่อเรื่องขึ้นมา

ถ้าโจวเจิ้งตายแล้วสามารถแก้เรื่องที่เร่งด่วนของตระกูลโจวได้ เขาก็ไม่มีทางให้โจวเจิ้งมีชีวิตอยู่ ในฐานะที่เป็นคนของตระกูลใหญ่ ต้องเข้าใจที่จะเห็นแก่ส่วนรวม โจวชื่อเจี๋ยและโจวเจิ้งโง่เกินไป นิสัยของพวกเขาไม่เหมือนกับคนรุ่นหลังของตระกูลโจวเลยแม้แต่น้อย

แล้วกล่าว “พ่อ เสี่ยวเจิ้งคือหลานชายของพ่อนะ ได้โปรดช่วยพูดกับจอมพลให้หน่อยเถอะนะพ่อ

แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ยังมีหน้ามาพูดอีก! นี่คือลูกชายที่แกสั่งสอนมา ถ้าไม่ใช่โอ๋มาตั้งแต่เด็ก แกคิดว่ามันจะเดินมาถึงจุดนี้มั้ย? ต่อให้วันนี้มันต้องตาย ก็เป็นเพราะน้ำมือของแกทั้งนั้น” น้ำตาของโจวชื่อเจี๋ยไหลรินลงมา

อ่าน จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่ 564 โทษประหารละได้ แต่ยากจะหนีจากการลงโทษได้ ออนไลน์ฟรี

จอมนักรบทรงเกียรติยศ นวนิยาย บทที่ 564 โทษประหารละได้ แต่ยากจะหนีจากการลงโทษได้ ชุดของผู้แต่ง โซ่วปี่หนานซาน ได้รับการอัปเดตใน th.readeraz.com แล้ว ที่ บทที่ 564 โทษประหารละได้ แต่ยากจะหนีจากการลงโทษได้ จอมนักรบทรงเกียรติยศ เราเห็นว่านักแสดงนำหญิงล้วนเป็นเด็กผู้หญิงที่น่าสังเวชที่ด้านล่างของสังคม ถูกรังแกและกดขี่ แต่ โซ่วปี่หนานซาน จะปล่อยให้หัวหน้าฝ่ายชายช่วยเธอให้รอดพ้นจากคนอื่นๆ แผนของผู้คน? ติดตาม จอมนักรบทรงเกียรติยศ บทที่ 564 โทษประหารละได้ แต่ยากจะหนีจากการลงโทษได้ ที่นี่

จอมนักรบทรงเกียรติยศ โซ่วปี่หนานซาน บทที่ 564 โทษประหารละได้ แต่ยากจะหนีจากการลงโทษได้

จอมนักรบทรงเกียรติยศ นวนิยาย บทที่ 564 โทษประหารละได้ แต่ยากจะหนีจากการลงโทษได้