เล่ห์รัก ท่านประธาน บทที่ 346 บุคลิกของเขาค่อย ๆ ผสานกัน

sprite

ที่โรงพยาบาลในเมือง นอร์ท ซิตี้

ยูนาถือกระติกน้ำร้อนซุปไก่ดำใส่โกจิเบอร์รี่เข้ามาในห้องคนไข้

"คุณหย่ากับเวอเรียนรึยัง? ฉันจะบอกไว้เลย ฉันไม่อยากเป็นเมียน้อยหรอกนะ"

ซาเวียร์มองเธอด้วยสายตาคมกริบแล้วตอบ "งั้นเหรอ ผมก็ไม่อยากให้พวกสื่อเรียกผมว่า คนนอกใจเหมือนกัน"

"อืม...เป็นแบบนั้นน่าจะดีกว่า"

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ใครน่ะ?"

เรนถือกระติกน้ำร้อนเดินเข้ามา เธอแปลกใจที่เห็นผู้หญิงอีกคนอยู่ในห้อง

"ฮีลตัน นี่คือ..."

ยูนายืนขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง "ยินดีที่ได้พบคุณ ฉันคือ ยูนา ยาเมส เป็นคู่หมั้นของฮีลตันค่ะ"

มีแสงประกายอยู่ในแววตาของซาเวียร์ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

เรนขมวดคิ้ว เธอคิดว่านี่คงเป็นเรื่องล้อเล่น "คุณยาเมส นี่เป็นมุกแบบไหนกันคะ?"

ยูนาเลิกคิ้ว แต่เธอก็ไม่ได้สนใจคำพูดนั้น "คุณถามเขาเองก็ได้นะ ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน"

เรนถามเขา

"ฮีลตัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"ผมหย่ากับเวอเรียนแล้ว นี่คือคุณยาเมส เธอเป็นคู่หมั้นผมเอง"

"..."

เรนกำกระติกน้ำร้อนไว้แน่น

เธอเพิ่งจะเขี่ยเวอเรียนให้พ้นทาง และ ยูนา ยาเมส ก็มาปรากฏตัวอีก!

"ฮีลตัน ฉันเอาซุปซี่โครงหมูของโปรดคุณมาด้วย คุณอยากจะลองไหม?"

"ผมกินแล้ว" ซาเวียร์ตอบอย่างเย็นชา

ยูนากอดอกแล้วพูด "คุณไฮย์ดี้ ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันคงไม่หน้าหนาอยู่ที่นี่ต่อ ฉันคงรู้กาลเทศะและออกไปแล้ว"

"เธอ!" เรนกัดริมฝีปาก เธอเก็บความโกรธเอาไว้จนหน้าแดง

ยูนายื่นแขนออกมาทำท่าทางให้เธอออกไป เธออยากจะอยู่กับซาเวียร์ตามลำพัง และเธอไม่ต้องการให้ใครมาอยู่ที่นี่

เรนมองไปยังฮีลตันที่นอนอยู่บนเตียง เธอไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ปกป้องเธอ

ฮีลตัน ฟัดด์ ไม่หย่ากับเวอเรียน แค่เพราะผลพิสูจน์ความเป็นพ่อหรอก

ฮีลตันเป็นห่วงเวอเรียน ทำไมเขาถึง...

บางทีคนที่เธอไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลไม่ใช่ฮีลตัน

บางทีอาจจะเป็น...ซาเวียร์?

ในตอนเช้าที่เมืองฟลอเรนซ์

เวอเรียนตื่นแต่เช้า เธอจะไปซื้อของจากซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ

แต่แค่เธอเดินออกมาจากประตู ก็มีคนถือมีดมาจี้คอเธอ

สัญชาตญาณของเธอต้องต่อสู้

แต่มีเสียงชั่วร้ายขู่เตือนเธอ "อย่าขยับ!"

"คุณเป็นใคร?"

เวอเรียน ไม่กล้าหายใจ เธอตัวสั่นด้วยความกลัว

"แกไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร! แกแค่รู้เอาไว้ว่าฉันมาที่นี่่พื่อฆ่าแก! เข้าไปในรถ!"

เวอเรียนหน้าซีดเพราะความกลัว

ชายคนนั้นบังคับให้เธอเดินไปที่รถสีดำ เธอคิดอย่างหมดหวังว่าจะมีใครมาช่วยเธอ แล้วชายคนนั้นก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มีดของเขาตกลงบนพื้น มีคนจับตัวเขาไว้

เวอเรียนหันหลังมา และเห็นผู้ชายร่างกายแข็งแรงสองคนผลักคนร้ายให้ล้มลงบนพื้น

"มัดเขาไว้และรายงานคุณชายรองด้วย"

"คุณเวอเรียน คุณคงกลัวมาก ต้องขอโทษด้วยนะครับ"

เวอเรียนยังตกใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ เธอรู้สึกใจหาย

เธอส่ายหน้าและยังกังวลอยู่ แล้วรถลินคอล์นสีดำก็ขับเข้ามาจอดในละแวกใกล้ ๆ

ยานเดลกับเยลลงจากรถ แล้วเดินเข้ามาหาเวอเรียน

ยานเดลมองไปยังคนร้ายที่อยู่บนพื้น "เกิดอะไรขึ้น?"

บอดี้การ์ดเหยียบบนมือของคนร้ายอย่างโหดเหี้ยมด้วยรองเท้าหนัง "ใครส่งแกมาที่นี่! บอกมา!"

"เป็น...เป็นผู้หญิงนามสกุลเวล!"

เป็นไปอย่างที่เขาคิดไว้ จีนส่งเขามา

บอดี้การ์ดถามเขา "คุณชายรอง เราควรทำยังไงกับมันดีครับ?"

ยานเดลก้มลงมองคนร้าย "จีน เวล จ่ายให้ แกเท่าไหร่?"

"สะ...สองหมื่นเหรียญ..."

"ฉันจะจ่ายให้แกสามเท่า กลับไปบอกเธอว่าแกทำงานสำเร็จแล้ว"

คนร้ายตกใจและตัวสั่น "จะ...จริงเหรอ?"

"ถ้าแกกล้าหักหลังฉัน ฉันสัญญาว่าแกจะไม่มีชีวิตอยู่นานพอที่จะได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นอีก"

คนร้ายหน้าซีด "ครับ...ครับ...ผมจะทำตามที่คุณบอก!"

หลังจากพวกเขาปล่อยคนร้ายไปแล้ว ยานเดลถามเวอเรียนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณไม่เป็นไรนะ?"

เขาเห็นรอยช้ำที่คอของเธอ เขายกมือขึ้นเพื่อตรวจดูอาการบาดเจ็บของเธอ เมื่อนิ้วมือของเขาสัมผัสคอของเธอ เธอสะดุ้งเพราะเจ็บแผล

"ให้ผมพาคุณไปโรงพยาบาลเถอะ"

เวอเรียนแตะคอของเธอ "ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะกลับบ้านและทำแผลเอง"

"ผมรู้สึกไม่สบายใจกับเรื่องนี้เลย"

"..."

เธออึ้งไปสักพัก

ยานเดลถามด้วยความเป็นห่วง "มีอะไรรึเปล่า? เจ็บตรงไหนอีกไหม?"

เธอส่ายหัวแล้วยิ้ม "ตั้งแต่พ่อฉันเสียไป มีแค่ฮีลตันที่เป็นห่วงฉัน เหมือนกับที่คุณเพิ่งทำเลย"

ยานเดลแปลกใจและตกใจเมื่อเธอพูดแบบนั้น เขาพยายามทำให้เธออุ่นใจขึ้น "ก็ผมเป็นพี่ชายของคุณ และผมจะดูแลคุณเอง"

เขาโอบไหล่เธอและพาเธอไปที่รถ

กลางดึกในเมือง นอร์ท ซิตี้

ซาเวียร์ยังอยู่ในห้องคนไข้ เมื่อมีสายโทรเข้าจากฟลอเรนซ์

เวอเรียนเป็นสิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในใจเขา

แต่เมื่อเขารับสาย กลับเป็นเสียงผู้ชายจากปลายสาย "ท่านประธานฟัดด์ คุณสั่งให้ผมจับตาดูคุณมอนท์ไว้ เธอสนิทสนมกับผู้ชายคนหนึ่งในสองวันที่ผ่านมานี้ ผมถ่ายรูปและส่งอีเมลให้คุณแล้วครับ"

หลังจากวางสาย ซาเวียร์รู้สึกไม่พอใจ "ดูเหมือนว่า ฮีลตัน ฟัดด์ จะจงรักภักดีและปกป้องภรรยาของเขาอยู่นะ"

แค่สองวินาทีหลังจากนั้น เขาก็ทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ได้ จึงเข้าไปดูข้อความอีเมลในโทรศัพท์

ในรูปถ่ายเป็นรูปมือของผู้ชายข้างหนึ่งอยู่บนคอของเวอเรียน ส่วนอีกข้างหนึ่งเป็นรูปเขาโอบไหล่เธอ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะสนิทกันมากกว่าเพื่อน

ซาเวียร์ไม่คิดว่าเขาจะรู้สึกกระวนกระวายใจ

เขาไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกของเขาหรือของฮีลตันกันแน่

เขาปิดโทรศัพท์แล้วขว้างมันลงไปบนโซฟาใกล้ ๆ หนึ่งนาทีหลังจากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเบอร์นั้นที่เพิ่งโทรมา

"ท่านประธานฟัดด์ มีคำสั่งอื่นอีกไหมครับ?"

อ่าน เล่ห์รัก ท่านประธาน โอเอสเต้ ลูน่า บทที่ 346 บุคลิกของเขาค่อย ๆ ผสานกัน นวนิยายออนไลน์ฟรี

The เล่ห์รัก ท่านประธาน โอเอสเต้ ลูน่า บทที่ 346 บุคลิกของเขาค่อย ๆ ผสานกัน ซีรีส์ได้รับการอัปเดตพร้อมรายละเอียดใหม่มากมาย ขนานกับลักษณะบุคลิกภาพนั้น คือ อารมณ์ของคนที่รักชีวิต รักชีวิต อยากหนีจากสถานการณ์ชีวิตที่มืดมนและน่าสลดใจ ในบทที่ เล่ห์รัก ท่านประธาน บทที่ 346 บุคลิกของเขาค่อย ๆ ผสานกัน ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจน กล่าวได้ว่า เล่ห์รัก ท่านประธาน นวนิยาย บทที่ 346 บุคลิกของเขาค่อย ๆ ผสานกัน เป็นบทที่อ่านง่ายที่สุดในซีรีส์ เล่ห์รัก ท่านประธาน ชุดนี้

เล่ห์รัก ท่านประธาน โอเอสเต้ ลูน่า บทที่ 346 บุคลิกของเขาค่อย ๆ ผสานกัน

เล่ห์รัก ท่านประธาน บทที่ 346 บุคลิกของเขาค่อย ๆ ผสานกัน