ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน บทที่ 547 เขารู้สึกเจ็บปวดใจ (1)

sprite

บทที่ 547 เขารู้สึกเจ็บปวดใจ (1)

“เธอคิดว่าได้? เธอเห็นด้วย?” หลิวหยิงตาเป็นประกายขึ้นทันที ฉิงฉิงก็ตกลงแล้ว ต้องไม่เป็นไรแน่

“อืม ฉันเห็นด้วย” เวินลั่วฉิงพยักหน้า สีหน้าจริงจัง ในใจกลับพยายามกลั้นหัวเราะ

“มู่หรงซือถู พาผู้หญิงของนายออกไปได้แล้ว” เย่ซือเฉินคับแค้นจนกัดฟันกรอด แต่ไม่สามารถทำอะไรกับพวกเธอได้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องคนหนึ่งเป็นภรรยาเขา ภรรยาเขาที่จริงแล้วเป็นตัวการเสียด้วยซ้ำ

แต่อย่างไรก็ตามสายตาที่แหลมคมของเขาเห็นมู่หรงซือถู

ผู้หญิงของใครคนนั้นก็ดูแลให้ดี

มู่หรงซือถูในตอนนี้ถึงเดินเข้ามา สายเขาเอาแต่มองหลิวหยิงอยู่ตลอด เขาเดินมาแล้วก็ยื่นมือออกมาอย่างเป็นธรรมชาติแล้วรวบหลิวหยิงเข้ามาในอ้อมกอด จากนั้นอีกมือหนึ่งก็หยิบเอาแก้วเหล้าในมือเธอ “เรื่องแบบนี้ไม่เหมาะให้ผู้หญิงทำ ถ้าคุณต้องการจริงๆ บอกผมก็ได้ ผมจะให้คนจัดการให้”

ความหมายเหนือคาดคิดของมู่หรงซือถูคือถ้าต้องการระเบิดหัวคุณชายสามเย่ ให้เขาทำก็ได้ เธอไม่จำเป็นต้องลงมือทำเอง

เวินลั่วฉิงนัยน์ตาวาววับเล็กน้อย คนคนนี้อวดดีและเอาแต่ใจไม่น้อยไปกว่าคุณชายสามเย่เลยแม้แต่น้อย ผู้ชายคนนี้เทียบกับคุณชายสามเย่แล้วดื้อรั้นเสียยิ่งกว่า

เขาเป็นผู้ชายของหลิวหยิง?

ดูท่าทางแล้วไม่เหมือนพึ่งรู้จักกัน แต่คราวก่อนทำไมหลิวหยิงไม่ได้พูดถึง? เธอจำได้ว่าบนเครื่องบินคราวก่อนหลิวหยิงยังให้เธอแนะนำผู้ชายให้......

“คุณมาได้ยังไง?” หลิวหยิงที่กระฟัดกระเฟียดและมีชีวิตชีวาเมื่อสักครู่หายไปในพริบตา เธอเงียบลงทันทีเมื่อถูกเขารวบเข้าไปกอด ตัวเธอแข็งค้างไปอย่างเห็นได้ชัด

เธอหลุบตาทั้งสองข้างลง ไม่กล้ามองเวินลั่วฉิง เธอไม่อยากให้ใครรู้ถึงความสัมพันธ์ของเธอกับมู่หรงซือถู แล้วก็ไม่อยากให้เวินลั่วฉิงรู้

อย่างไรเสียเรื่องที่เธอขายตัวเองให้มู่หรงซือถูนั้นไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี

“ทำไม? ผมมาไม่ได้?” มู่หรงซือถูเก็บทุกปฏิกิริยาของเธอไว้ในสายตา สายตาเขาหนักขึ้นเล็กน้อย เมื่อสักครู่เธอทำตามอำเภอใจขนาดนั้น พอเขาออกมา เธอก็เขินและกังวลถึงขนาดนี้?

เธอกลัวเขาถึงขนาดนี้?

เขาเป็นสัตว์ร้าย? จะกินเธอ?

หลิวหยิงเม้มปากไม่พูดอะไรอีก มีเพียงแค่ลากสายตาขึ้นเล็กน้อยมองไปทางเวินลั่วฉิง ในแววตามีความกังวลอยู่เล็กน้อย

เวินลั่วฉิงมองความผิดปกติของเธอในตอนนี้ออก เธอมองมู่หรงซือถูเห็นมือของมู่หรงซือถูโอบบนเอวของหลิวหยิง เห็นสีหน้าของเขามืดมนและไม่ชัดเจนของเขา เวินลั่วฉิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนมีปัญหากัน

“ฉิงฉิง เธออยู่ตรงนี้นี่เอง คุณยายของเธอเห็นเธอมานานแล้วไม่กลับไปสักที เลยให้ฉันมาดู” ในตอนนั้นเองเฟิ่งเหมียวเหมียวก็เดินเข้ามา เห็นเย่ซือเฉินที่จับเวินลั่วฉิงไว้แน่น นัยน์ตาเธอก็เจือด้วยรอยยิ้ม “คุณยายเธอบอกว่ากลัวเธอโดนคนล่อลวงไป ฉันยังไม่เชื่อ ตอนนี้ดูแล้วคุณยายของเธอนั้นมองการณ์ไกลจริงๆ”

แน่นอนว่าคำพูดนี้เฟิ่งเหมียวเหมียวพูดให้เย่ซือเฉินฟัง

เวินลั่วฉิงลอบยิ้มในใจ สีหน้าของเย่ซือเฉินเข้มขึ้น เธอเป็นภรรยาของเขา เขาต้องล่อลวงไหม?

“มู่หรง นายก็มาแล้ว เมื่อกี้ที่โถงทำไมถึงไม่เห็นนายกัน” เฟิ่งเหมียวเหมียวเดินเข้ามาใกล้ เห็นมู่หรงซือถูก็แปลกใจ เมื่อเธอหันไปเล็กน้อยเห็นหลิวหยิงถูกมู่หรงซือถูรวบกอดไว้ในอ้อมแขน สีหน้าก็ยิ่งแปลกใจมากยิ่งขึ้น

“นี่คือแฟนสาวของนาย? คุณผู้หญิงคนนี้ดูดีเลย แต่เรื่องนี้เหมือนว่าแม่ของนายยังไม่รู้ใช่ไหม? สองวันก่อนตอนฉันเจอแม่ของนาย แม่นายยังฝากฝังฉันให้ช่วยนายหาแฟนสาว ครั้งหน้าตอนไปจิบชากับแม่ของนายต้องคุยเรื่องนี้ให้ดีเสียแล้ว” เฟิ่งเหมียวเหมียวเป็นเพื่อนซี้กับแม่ของมู่หรงซือถู มีความสัมพันธ์แนบแน่น

มู่หรงซือถูไม่พูดอะไร ไม่ได้ยอมรับและไม่ได้ปฏิเสธ แต่สีหน้าของเขาดูหนักขึ้นเล็กน้อย แววตาดูเหมือนล่องลอยเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลิวหยิงเห็นเขาไม่พูดอะไรจึงเงยหน้ามองเขา เห็นสีหน้าเขาครึ้มลงอย่างชัดเจน

เธอนึกถึงเมื่อห้าปีก่อนที่เขากำหนดเงื่อนไขให้กับเธอ ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะให้คนอื่นรับรู้ไม่ได้ รวมถึงครอบครัวของเธอและครอบครัวของเขาด้วย

“ฉันไม่ใช่ คุณอย่าเข้าใจผิด” หลิวหยิงลอบถอนหายใจ มองเฟิ่งเหมียวเหมียวแล้วอธิบาย บนหน้าเธอมีรอยยิ้มเล็กน้อย เพียงแต่รอยยิ้มนั้นฝืดไปหน่อยและกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ฉันเป็นแค่คู่ควงของคุณชายซือถูในคืนนี้”

หลิวหยิงรู้ว่าภายใต้สถานการณ์แบบนี้เธอควรจะอธิบายให้ชัดเจน จะให้เฟิ่งเหมียวเหมียวไปพูดมั่วซั่วกับแม่ของมู่หรงซือถูไม่ได้เด็ดขาด

แต่หลิวหยิงก็รู้ดีว่า เธออธิบายอย่างในตอนนี้ทำให้คนคิดไปถึงเรื่องอื่นได้ง่ายๆ เช่นเธอเป็นแค่คู่บนเตียง

ที่จริงแล้วนั่นก็เป็นเรื่องจริง

มู่หรงซือถูได้ยินที่เธอพูด สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย นัยน์ตาคู่หนึ่งจมลึกลงถึงขีดสุดในทันที กวาดตามองเธออย่างเย็นชา มุมปากกระตุกเล็กน้อย ทั้งเย็นชาและเย้ยหยัน

“ใช่ เธอเป็นแค่คู่ควงของผม” มู่หรงซือถูมองเฟิ่งเหมียวเหมียว ดูเหมือนกำลังอธิบายกับเฟิ่งเหมียวเหมียว แต่ก็ดูเหมือนไม่ใช่ทั้งหมด

คำพูดเขาหยุดไป จากนั้นก็ก้มลงจูบที่ริมฝีปากของหลิวหยิง ก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกหนึ่งประโยค “คืนนี้......”

คำพูดนี้ของมู่หรงซือถูยิ่งทำให้คนเข้าใจผิดง่ายยิ่งขึ้น บวกกับการกระทำของเขา ยิ่งทำให้คนคิดไปทางนั้น

หลิวหยิงตัวสั่นเล็กน้อย นัยน์ตาที่หลุบลงเจือความหนักใจเบาบาง และหัวใจก็รู้สึกเจ็บเล็กน้อย เขาก็เป็นแบบนี้มาตลอด ไม่เคยคำนึงถึงว่าเธอจะลำบากใจไหม

หรือว่าเขาตั้งใจทำให้เธอลำบากใจ

ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน โดย โม่เสี้ยโยวจู๋ บทที่ 547 เขารู้สึกเจ็บปวดใจ (1) ออนไลน์ฟรี

นวนิยายชุด ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน บทที่ 547 เขารู้สึกเจ็บปวดใจ (1) เป็นที่รอคอยมากที่สุด เนื้อหาของซีรีส์ ที่ บทที่ 547 เขารู้สึกเจ็บปวดใจ (1) ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน ผู้เขียน โม่เสี้ยโยวจู๋ ทำให้ความรักของชายและหญิงหลักเกิดขึ้นตามธรรมชาติ พวกเขามองเห็นคุณค่าที่ดีของกันและกันซึ่งอคติของผู้อื่นมองไม่เห็น บทที่ 547 เขารู้สึกเจ็บปวดใจ (1) โม่เสี้ยโยวจู๋ จะทำให้เราพอใจกับผลของความรักนั้นหรือไม่? ติดตาม ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน นวนิยาย บทที่ 547 เขารู้สึกเจ็บปวดใจ (1) ที่ th.readeraz.com

ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน โม่เสี้ยโยวจู๋ บทที่ 547 เขารู้สึกเจ็บปวดใจ (1)

นวนิยาย ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน บทที่ 547 เขารู้สึกเจ็บปวดใจ (1)