ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน บทที่ 799 เขาน่ากลัวอย่างนี้ เธอจะหนีไปได้หรือ(5)

sprite

หลินเป้ยสบตาถังหลินก็รู้สึกใจสั่นนิดๆ พี่ชายเคยบอกว่าผู้ชายคนนี้เก่งกาจมาก สูสีพอๆกับเย่ซือเฉินเลย

สายตาของเขาน่ากลัวมากเลย

ซึ่งในขณะนี้ มีเสียงเคาะประตูส่งเข้ามาอีกครั้ง

แววตาเย็นเยียบของถังหลินละสายตาจากไป ก่อนจะเดินไปเปิดประตู

พนักงานส่งข้าวเช้ามา ซึ่งข้าวเช้าโอชะมาก แต่จะเน้นไปในทางรสจืดเป็นพิเศษ

พนักงานยังเอายาแก้หวัดมาสองห่ออีกด้วย

ไม่ชมไม่ได้แล้วว่าถังหลินจัดเตรียมรายละเอียดยิบย่อยได้ดีเยี่ยมไปเลย!

“คุณถัง อันนี้คือยาแก้หวัดที่คุณต้องการค่ะ”พนักงานเอายามาวางเป็นพิเศษ คำพูดนี้ถึงแม้จะพูดกับถังหลิน แต่กลับพูดให้เจ้าชายน้อยฟัง

เจ้าชายน้อยได้ยินคำพูดของพนักงานพลันกะพริบตาแวววับ ถังหลินยังเตรียมยาให้เขาด้วยหรือนี่?

“อืม คุณออกไปได้”ถังหลินหยิบยามาดู จากนั้นก็วางกลับไปอีกครั้ง

พนักงานก็ออกไปอย่างรวดเร็ว

“ลุกมากินข้าวเช้าแล้วกินยาซะ”หลังจากพนักงานออกไป ถังหลินมองไปยังเจ้าชายน้อยอีกครั้ง ครั้งน้ำเสียงแข็งกระด้างกว่าเมื่อกี้มาก

เจ้าชายน้อยมองยาบนโต๊ะ มุมปากก็กระตุกแรงๆ เขาไม่กินยาไม่ได้เหรอ?

“ฉันแค่เป็นหวัดนิดหน่อย ไม่ต้องกินยา”หลินเป้ยดูยาบนโต๊ะ หัวใจของเขาก็มีแต่คำปฏิเสธ ปกติเขาเป็นคนเกลียดการทานยาอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่อยากทานหนักกว่าเก่าอีก

“เป็นหวัดนิดเดียวแล้วจำเป็นต้องนอนอยู่บนเตียงไม่ลุกขึ้นไหม?”ถังหลินได้ยินคำพูดของเขา แววตาก็เคร่งขรึมขึ้นอีกเล็กน้อยในเมื่อแค่เป็นหวัดนิดหน่อย แล้วจำเป็นต้องนอนอยู่บนเตียงไหม?แม้แต่งานก็ไม่ไปทำ?

ผู้หญิงยังไม่อ่อนแอเท่าเขาเลย!

หลินเป้ย:“……”

มันเป็นเรื่องของเขา ถังหลินที่เป็นคนนอกมายุ่งอะไรกัน?

อีกทั้งเขายังเป็นเจ้าชายน้อยแห่งประเทศDอีกด้วย เป็นแขกสูงศักดิ์ของพวกเขา แต่ถังหลินกลับมีท่าทางเช่นนี้กับเขา?

“เรื่องของฉัน คุณไม่ต้องยุ่ง?”บัดนี้หลินเป้ยรู้สึกกลัดกลุ้มใจ ท่าทางถังหลินแย่มาก เขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจถังหลินเช่นกัน

ถังหลินมองเขาอยู่อย่างนั้น มุมปากเม้มขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร

“คุณ ทำไมคุณถึงมองฉันอย่างนั้น?”เมื่อสบตากับถังหลินหลินเป้ยไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงรู้สึกกลัวอย่างแปลกประหลาด พร้อมกับตัวสั่นเล็กน้อย

“คุณเป็นผู้ชายหรือเปล่า?”ถังหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆเอ่ยปากพูด เขามองไปยังแววตาของหลินเป้ยคล้ายกับมีอารมณ์อื่นแอบแฝงอย่างเลือนรางด้วย

“ คุณ คุณหมายความว่าไง?”หลินเป้ยได้ยินก็ราวกับลูกแมวโดนเหยียบหาง อารมณ์เสียทันทีจนเกือบกระโดดลุกขึ้นมาจากเตียง

เพียงแต่วินาทีสุดท้าย หลินเป้ยยังคงอดกลั้นความรู้สึกไว้

“ฉันเป็นผู้ชายอยู่แล้ว จริงแท้แน่นอน”หลินเป้ยยืดตัวตรง จากนั้นก็รู้ตัวว่าตอนนี้เขาอยู่ใต้ผ้าห่ม ถึงแม้เขาจะยืดตัวตรงเพียงใด ถังหลินก็มองไม่เห็นอยู่ดี

“อ่อนแอกว่าผู้หญิงอีก คุณยังมีหน้าตบอกบอกว่าตนเป็นผู้ชายอีกหรือ”มุมปากถังหลินกระตุก ซึ่งมุมปากเผยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มออกมา ดูแล้วเหมือนจะมีความล้อเลียนหลายส่วน

“ถังหลิน คุณอย่ามาข่มเหงฉันนะ”ใบหน้าหลินเป้ยแดงก่ำเล็กน้อย ดูแล้วเหมือนโกรธจนหน้าแดงอย่างไรอย่างนั้น

“อย่างคุณนี่นะ ยังต้องให้ผมข่มเหงอีกหรือ?”ถังหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟังน้ำเสียงแล้วยิ่งทำให้โมโหมากขึ้น

หลินเป้ย:“……”

หลินเป้ยมองหน้าถังหลิน พลางแอบสูดลมหายใจเข้าออก ทำให้ตัวเองสงบลง ไม่เช่นนั้นเขากลัวว่าตนจะพุ่งเข้าไปตบถังหลินสักฉาด

ทว่าเหมือนเขาจะสู้ถังหลินไม่ไหว

ถังหลินเก่งกาจมาก แม้แต่พี่ใหญ่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ดังนั้น เขาทนไว้จะดีกว่า

มีคำหนึ่งที่กล่าวว่าวีรบุรุษไม่กินการสูญเสียที่เกิดขึ้นทันที หาโอกาสคิดบัญชีภายหลังก็ได้

หลินเป้ยไม่ได้พูดอีก เพียงแต่เอียงหน้าไปอีกทาง ไม่มองถังหลินอีก เขายังคงนอนอยู่บนเตียง ไม่มีทีท่าจะลุกขึ้นเลย เขายังจงใจดึงผ้าห่มขึ้น ทำให้เกือบคลุมหมดทั้งหัวแล้ว

ร่างกายที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มมองดูแล้วผอมเล็กเป็นพิเศษ!

ถังหลินเห็นท่าทางของเขาในขณะนี้ ดวงตาทั้งคู่ก็หรี่ขึ้น เขาคิดจะเล่นลูกไม้ให้ถึงที่สุดใช่ไหม?

ถังหลินขี้เกียจพูดไร้สาระกับเขาต่อ ถังหลินเดินไปด้านหน้าเตียง ก่อนจะยื่นมือออกไปดึงผ้าห่มบนตัวหลินเป้ยออก

“ถังหลินคุณคิดจะทำอะไร คุณบ้าแล้วหรือ?”หลินเป้ยคิดไม่ถึงว่าถังหลินจะมาดึงผ้าห่มของเขาออก ทำให้ตกใจจนเกือบกระโดดขึ้น

คนนี้รู้จักมารยาทบ้างไหม?รู้จักความสุภาพไหม?

โจร!!

โรคจิต!!

เวลานี้หลินเป้ยใส่ชุดนอนแบบแยกเสื้อกับกางเกง เมื่อชุดนอนมาอยู่บนกายเขาก็กว้างหลวมเล็กน้อย เผยรูปร่างที่ผอมเล็กอย่างชัดเจน

“ประเทศDของพวกคุณจนถึงขั้นเลี้ยงคุณไม่ไหวเลยหรือ?”ปกติถังหลินเป็นคนพูดน้อย แต่ตอนนี้เห็นเขาผอมแห้งขนาดนี้ก็อดว่าเขาไม่ได้

“ฉันทำไม?ฉันก็แค่ผอมนิดหน่อย?มันหนักหัวคุณหรือไง?”บัดนี้หลินเป้ยยืนอยู่บนเตียง ดังนั้นดูแล้วสูงกว่าถังหลิน ดังนั้นตอนนี้เขาสามารถตัดปัญหาด้านส่วนสูงออก

ถังหลินมองท่าทางของเขาแล้วรู้สึกตลกเล็กน้อย:“ไม่มีความเป็นผู้ชายเลยสักนิด……”

“ใครว่าฉันไม่มีความเป็นผู้ชาย ฉันยังมีขนที่ขาเลย คุณมีไหม?”หลินเป้ยมองถังหลินอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็รีบดึงกางเกงเพื่อเผยขาเล็กของตนหนึ่งท่อน

เป็นอย่างที่เขาพูด ขาเล็กของเขามีขนขาจริงๆ แต่ต่อมาเขาก็ปล่อยกางเกงลง ถังหลินจึงได้เห็นแค่แวบเดียว เห็นว่าขาของเขาดำเล็กน้อย ซึ่งเหมือนขนขาจริงๆ

อีกทั้งยังมีขนขาไม่น้อยเลย

อ่าน ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน โม่เสี้ยโยวจู๋ บทที่ 799 เขาน่ากลัวอย่างนี้ เธอจะหนีไปได้หรือ(5) ออนไลน์ฟรี

ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน นวนิยาย บทที่ 799 เขาน่ากลัวอย่างนี้ เธอจะหนีไปได้หรือ(5) ชุดของผู้แต่ง โม่เสี้ยโยวจู๋ ได้รับการอัปเดตใน th.readeraz.com แล้ว ที่ บทที่ 799 เขาน่ากลัวอย่างนี้ เธอจะหนีไปได้หรือ(5) ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน เราเห็นว่านักแสดงนำหญิงล้วนเป็นเด็กผู้หญิงที่น่าสังเวชที่ด้านล่างของสังคม ถูกรังแกและกดขี่ แต่ โม่เสี้ยโยวจู๋ จะปล่อยให้หัวหน้าฝ่ายชายช่วยเธอให้รอดพ้นจากคนอื่นๆ แผนของผู้คน? ติดตาม ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน บทที่ 799 เขาน่ากลัวอย่างนี้ เธอจะหนีไปได้หรือ(5) ที่นี่

ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน โม่เสี้ยโยวจู๋ บทที่ 799 เขาน่ากลัวอย่างนี้ เธอจะหนีไปได้หรือ(5)

ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน นวนิยาย บทที่ 799 เขาน่ากลัวอย่างนี้ เธอจะหนีไปได้หรือ(5)