ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน บทที่ 813 ความลับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน (1)

sprite

ตอนที่เย่ซือเฉินถาม การกระทำของเขาไม่ได้หยุดเลย ยังคงลูบไล้ผิวกายของเธอ โดยเคลื่อนย้ายอย่างช้าๆ

“ผลก็คือ อาจเป็นอย่างที่ฉันสันนิษฐาน องค์กรโกสต์ซิตี้อาจจะคิดโจมตีพวกเราจริงๆ”เวินลั่วฉิงพูดถึงเรื่องนี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

แววตามีความหนักอึ้งหลายส่วน

“อืม”เย่ซือเฉินตอบเสียงต่ำ แสดงให้เห็นว่าเขาได้ยินแล้ว ทว่านอกเสียจากการตอบสนองอันนี้ เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาอื่นๆอีก เขาไม่ได้หยุดจูบเธอ ไม่ได้หยุดสัมผัสเธอ

การกระทำของเขาไม่มีทีท่าจะหยุดแต่อย่างใด

“เย่ซือเฉิน คุณได้ยินสิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้ไหม?”เวินลั่วฉิงชะงัก เรื่องที่เธอพูดเมื่อครู่มันรุนแรงมาก ทำไมเขาไม่มีปฏิกิริยาเลยสักนิดยังทำต่อได้อีก……

“เย่ซือเฉิน คุณจริงจังหน่อยได้ไหม?”เวินลั่วฉิงรู้ดีว่าเรื่ององค์กรโกสต์ซิตี้ เย่ซือเฉินต้องรู้ไม่น้อยกว่ามู่หรงดัวหยางแน่นอน ดังนั้นเย่ซือเฉินก็น่าจะรู้ถึงความรุนแรงของเรื่องนี้ด้วย

ในที่สุดเย่ซือเฉินก็หยุดการกระทำ เงยหน้ามองเวินลั่วฉิง จากนั้นก็พูดทีละคำช้าๆ:“ผมจริงจังมาก แต่คุณตั้งใจไม่พอ”

คุณชายสามเย่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงมีความร้องเรียกหลายส่วน

เวินลั่วฉิงอึ้ง เข้าใจความหมายของเขากะทันหัน จึงรู้สึกหงุดหงิดแบบพูดไม่ออกกะทันหัน

“ไป พวกเราไปต่อกันที่ข้างใน……”วินาทีต่อมา ทันใดนั้นคุณชายสามเย่ก็อุ้มเธอเข้าไปยังห้องพักผ่อนด้านใน

เวินลั่วฉิงยังไม่ได้ตอบสนองก็ถูกเขากดทับร่างกายไว้ จากนั้น……

ศูนย์รวมองค์กรโกสต์ซิตี้

ภายในวิลล่าสไตล์โบราณ มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าขาตั้งวาดรูป กำลังตั้งใจวาดภาพเหมือนอยู่

ผู้ชายวาดแบบตั้งใจมาก จดจ่อมาก จดจ่อจนราวกับสรรพสิ่งทั้งหลายบนโลกนั้นไม่ได้สะทกสะท้านต่อเขาเลยสักนิดเดียว

ในสายตาเขามีเพียงภาพวาดของเขาเท่านั้น

ข้างกายผู้ชายมีพ่อบ้านยืนอย่างนอบน้อมอยู่ด้านข้าง มองดูภาพวาดปลายดินสอที่ใกล้จะเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว

พ่อบ้านมองภาพวาดที่เป็นรูปเป็นร่างก็แอบถอนหายใจหนึ่งเฮือก

แบบนี้อีกแล้ว!!

ยี่สิบห้าปีแล้ว ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา หัวหน้าวาดภาพเหมือนแต่อย่างนี้ไม่หยุด ซึ่งเป็นการวาดภาพเหมือนผู้หญิงคนหนึ่ง

ภาพวาดไม่ต่างกัน ผู้หญิงมีอิริยาบถไม่เหมือนกัน วาดในมุมที่ไม่เหมือนกัน ซึ่งผู้หญิงในภาพวาดทุกภาพล้วนสวยงามน่ารัก

สวยและนิ่มนวล มีความสง่าแบบไม่ธรรมดา

เหมือนจริงกันทุกภาพเลย

ทว่าในแต่ละภาพก็ดูหน้าตาของผู้หญิงไม่ออก……

ยี่สิบห้าปีมานี้ ผู้ชายวาดภาพเหมือนนับไม่ถ้วน ซึ่งแต่ละภาพก็จะเป็นภาพที่ดูใบหน้าไม่ชัดเจน

พ่อบ้านมองภาพวาดเหมือนที่เป็นรูปเป็นร่าง แววตาก็เผยความโศกเศร้าออกมา ผลงานวาดภาพในครั้งนี้ยังคงเป็นหน้าผู้หญิงหน้าที่มองไม่ชัดเจน

ตลอดระยะเวลายี่สิบห้าปีมานี้ หัวหน้าไม่ใส่ต่อจอเรื่องของ เวลาทั้งหมดของหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ล้วนอยู่กับความคิดของตัวเอง ซึ่งวาดแต่รูปของผู้หญิงคนนั้นเสมอมา

ทว่าภาพเหมือนที่หัวหน้าวาดทุกภาพ ล้วนไม่มีใบหน้าที่ไม่ชัดเจนของผู้หญิงเลย

พ่อบ้านรู้เรื่องราวในอดีตเพียงผู้เดียว เพราะตอนนั้นพ่อบ้านชีวิตเขาไว้ ทว่าตอนนั้นพ่อบ้านไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนั้นเลย

“หัวหน้า คุณไมได้ดูแลงานนานแล้วนะครับ ได้ยินว่าเบื้องล่างวุ่นวายกันมากครับ”พ่อบ้านเห็นใกล้จะวาดภาพสำเร็จก็แอบถอนหายใจ กล่าวถึงเรื่องราวในโรงเรียนให้เขาฟัง

เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหัวหน้าจะทำตัวมีชีวิตชีวาขึ้น กลับเข้าไปดูแลองค์กรโกสต์ซิตี้ใหม่ ซึ่งเขาไม่ได้ทำเพียงเพื่อองค์กรโกสต์ซิตี้ ยิ่งทำเพื่อหัวหน้า

หลายปีมานี้ หัวหน้าไม่ใส่ใจเรื่องงานนอก หัวหน้าไม่เคยได้ออกนอกเมืองมาหลายปีแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นไม่ได้ออกจากวิลล่าแห่งนี้ด้วยซ้ำ

หัวหน้าขังตัวเองอยู่ในวิลล่า สิ่งที่ทำทุกวันทุกคืนก็คือวาดภาพเหมือน

พ่อบ้านเป็นห่วงว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปหัวหน้าคง……

ผู้ชายคล้ายกับไม่ได้ยินคำพูดของพ่อบ้าน ยังคงจดจ่ออยู่กับการวาดภาพ ราวกับคน หัวใจ และจิตวิญญาณล้วนจมอยู่ภาพวาด

พ่อบ้านเห็นท่าทีของเขาสีหน้าพลันเปลี่ยนไป แววตาเผยความกังวลหลายส่วน สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือเห็นหัวหน้าเป็นอย่างนี้

หัวหน้าไม่มีอะไรวางไม่ลง คล้ายกับสามารถจากไปได้ทุกเมื่อ……

“หัวหน้า ช่วงนี้งานส่วนใหญ่ในองค์กรโกสต์ซิตี้เกิดปัญหาขึ้นครับ แถมยังรุนแรงมากด้วยครับ”พ่อบ้านไม่อยากให้เขาจมปลักต่อไปเช่นนี้

พ่อบ้านพยายามหาเรื่องให้เขาทำ

“ให้อะเฉิงไปจัดการเถอะ”ในที่สุดผู้ชายก็ตอบหนึ่งประโยค แต่ใบหน้าของผู้ชายยังคงไม่มีอารมณ์แปรเปลี่ยน ดวงตาทั้งคู่ของเขายังคงจ้องอยู่กับภาพวาดของเขา พูดให้ละเอียดก็คือจ้องคนในภาพวาด

อย่างอื่นก็วาดได้สดใสมาก ทุกท่วงท่า ทุกอิริยาบถ

หน้าอกที่อวบอึ๋ม เอวที่บางเบา ขาที่เรียวยาว เพอร์เฟคจนไร้ที่ติ ทุกๆภาพนั้นวาดแม่นยำอย่างไม่ผิดเพี้ยน

เขามองดูรูปวาด มองไปมองมาก็เริ่มเหม่อลอย ความคิดของเขาค่อยๆล่องลอยไปอย่างช้าๆ จากนั้นก็จมดิ่งในความทรงจำของตัวเอง

แววตาของเขาเลื่อนลอยไปเรื่อยๆ มัวสลัวยิ่งขึ้น……

สภาพของเขามีความเหินห่างต่อโลกทั้งปวง คล้ายกับสรรพสิ่งบนโลกเข้าไปอยู่ในโลกของเขาไม่ได้!

และเขามองไม่เห็นสรรพสิ่งในโลกนี้เลยสักอย่าง

“หัวหน้า ปัญหาครั้งนี้อะเฉิงรับมือไม่ไหวครับ”พ่อบ้านเห็นท่าทางของเขาก็ใจสั่น พลางถอนหายใจ ก่อนจะยกเสียงสูงขึ้นกะทันหัน

เขารู้ว่าตอนที่หัวหน้าวาดรูปไม่ชอบให้ใครมารบกวน แต่ตอนนี้เขาไม่รบกวนก็ไม่ได้เสียแล้ว……

ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน นวนิยาย บทที่ 813 ความลับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน (1) ออนไลน์ฟรี

ที่ผู้แต่ง โม่เสี้ยโยวจู๋'s บทที่ 813 ความลับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน (1) ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน , รายละเอียดของเรื่องน่าตื่นเต้นอย่างยิ่ง ความรักของนักแสดงนำชายและหญิงอยู่ในจุดบอด ไม่ใช่แค่ความรักที่บริสุทธิ์ แต่ผู้เขียน โม่เสี้ยโยวจู๋ ก็ต้องการถ่ายทอดปัญหาเพิ่มเติมเช่นกัน เป็นไปได้ไหมว่าใน ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน บทที่ 813 ความลับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน (1) ความรักของนักแสดงนำชายและหญิงสามารถมารวมกันได้? ครอบครัวพระเอกจะรับไหม? ติดตาม ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน โม่เสี้ยโยวจู๋ บทที่ 813 ความลับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน (1) ที่ th.readeraz.com

ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน โม่เสี้ยโยวจู๋ บทที่ 813 ความลับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน (1)

ทดลองรัก ชีวิตแต่งงาน100วัน นวนิยาย บทที่ 813 ความลับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน (1)